Uw aller Lievil zit namelijk in Frankijk. Meer bepaald aan de Provence. En het is hier warm. Meer zelfs, men zou zelfs kunnen stellen dat het hier bakkend heet is. Toch weerhield de hitte Lievil, haar wederhelft en diens ouders niet om enkele uitstapjes te doen. Binnenkort enkele foto’s hier en ook op FHFoto. Het enige wat ik hier nog kwijt wil is: grrr! aan het oker van Roussillon dat aan mijn nieuwe funky groen geruite All Star-achtige schoenen is blijven plakken, applaus voor le pont Julien die al meer dan 2000 jaar stand houdt en jummie jummie in the tummy voor alle franse gebakjes (gallettes au citron!)
nog een laatste commentaar: op deze foto heb ik mijn huidskleurige (eigenlijk zandkleurige) steunkousen aan. Dus aan alle jonge mensen die dezelfde pech hebben als ik en een trombose hebben opgelopen: zo van die zandkleurige vallen echt niet op Bij deze een hoeraatje voor ‘den duits’ die mijn steunkousen vervaardigt.
Nu de examens voorbij zijn kan ik mij weer volledig op mijn blogje storten. Ik moet eerlijk bekennen dat het einde van de examens mij niet enkel blij maakt maar mij ook een beetje droevig stemt. Het zijn (hopelijk) de laatste examens die ik op de KULeuven afleg (hout vasthouden graag). Maar meer daarover later, als ik definitief uit mijn kotje vertrek en het sentiment en de nakende nostalgische gevoelens een hoogtepunt bereiken.
Nu eerst de resterende crimireeks die ik met jullie wil delen (deel 1 hier, deel twee daar)
De derde reeks is een reeks die, in mijn oogjes, zwaar ondergewaardeerd wordt: Numb3rs.
In deze reeks helpt een mathematisch genie zijn broer, die FBI-agent is, aan de hand van wiskundige mambo-jambo om allerlei misdaden op te lossen. Leuk detail: de gebruikte formules en vergelijkingen hebben in real life verschillende misdrijven opgelost. De cast wordt daarvoor bijgestaan door echte wiskunde-pro’s.
Bij deze een kort fragmentje waar Charlie (de wiskundeman) een college wiskunde voor dummies geeft:
En voor de Applegeeks onder jullie heeft Numb3rs speciaal een promofilmpje in Appelstijl gemaakt:
Maandag had ik mijn eerste examen, namelijk het superinteressante vak Filmgeschiedenis.
Het is één van de weinige vakken die ik echt met plezier heb geleerd. Of toch bepaalde delen, de Russische filmmakers uit de sovjet (voor de geïnteresseerden check Battleship Potemkin van Eisenstein) en de Franse avantgardistische stromingen (check Un chien Andalou van Buñuel en Dalì, let op! schokkende beelden!) konden mij minder bekoren.
De hoofstukken die ik dan wel verslond als waren het Harry Potter boeken, zijn deze over Hollywood in de jaren ‘20 en dan met name het hoofdstuk over slapstick comedy en ster-komieken. U kan al raden wie de absolute nr uno onder de komieken was (en nog steeds is) : Charlie Chaplin.
De enige komiek die toch nog in de buurt van Chaplin kwam was, de tegenwoordig wat meer vergeten, Buster Keaton. Op momenten ging men zelfs liever naar Keatons films dan Chaplins, dit voornamelijk omdat Keaton geen socio-economische boodschap in zijn berichten verwerkt (denkt u maar aan Chaplins Modern Times of The great dictator, beide films die Chaplin een communistisch imago gaven, een big nono in die tijd) Keatons humor was er eerder één die meer in de lijn van de slapstick lag dan die van Chaplin, Charlie zijn humor was wat subtieler en had nood aan een goed in elkaar gestoken verhaal om tot zijn recht te komen. Nog iets typisch aan Keaton was zijn gezichtsuitdrukking, of zal ik zeggen het gebrek eraan wat wel een humoristisch effect had als zijn personage zich in een hachelijke situatie bevind. Dit leverde hem de bijnaam ‘the great stone face’ op.
Nu naar aanleiding van de examens is youtube mijn beste vriend geworden. Ik heb hier namelijk de ENIGE scene in een film gevonden waar zowel Chaplin als Keaton in spelen. De film heet Limelight en is één van Chaplins laatste, hij is ook heel autobiografisch maar daarover ga ik hier niet liggen lullen maar verwijs ik u naar wikipedia. (beide heren zijn hier al wat ouder, aan de piano vindt u Keaton terug en Chaplin is het dikkerdje met de viool)
Als toemaatje 1: fragment uit Chaplins Modern Times
Bij deze een hoeraatje voor ‘den duits’ die mijn steunkousen vervaardigt.
