Mad as a hatter!

Of zo wordt je toch na een eerste semester postgraduaat in de multimedia.

Een overdosis aan deadlines en wekelijkse opdrachten zorgt ervoor dat uw aller Lievil geen tijd heeft om te bloggen, een chronisch slaapgebrek heeft en zich getransformeerd heeft in een stresskonijn (gelieve hier het witte konijn uit Alice in wonderland in te beelden “Te laat! te laat!”). Maar nu de blokperiode begonnen is en ik ‘maar’ 3 deadlines nog over houdt is het ietwat rustiger ten huize Lievil + Wederhelft.

Bijgevolg heb ik tijdens mijn studeerpauzes wat tijd om rond te snuisteren op Rotten Tomatoes en naar de nieuwste filmtrailers te gluren. Tot mijn grote schaamte besef ik dat ik het afgelopen semester nog geen voet in enige cinema te a’pen heb gezet. Daar moet duchtig verandering in gebracht worden! Bij deze heb ik dan mijn voornemen voor het aankomende jaar klaarstaan: Uw aller Lievil zal minstens 1 keer in de cinema verzeild geraken ongeacht de deadlines van volgend schoolsemester!

Het zal niet moeilijk zijn mij aan dat voornemen te houden, gezien ik enkele minuten geleden nog op en neer aan het springen was omdat ik de nieuwe Alice trailer heb gezien. Ik heb, terecht, besloten dat ik deze Burton-film MOET zien:

In afwachting heb ik nog een miniserie rond Alice in wonderland gevonden. Deze serie werd uitgezonden op dezelfde Amerikaanse zender die ons eerder Battlestar Galactica bracht: Syfy (mocht de naam het nog niet verklapt hebben, deze zender richt zich op scifi series). Syfy’s Alice is in een hedendaagser jasje gestoken, zo is Alice in deze serie een doodgewone vrouw die een huwelijksaanzoek afwijst waarna ze ziet hoe haar aanbidder wordt ontvoerd. Ze achtervolgt de mannen die hem hebben ontvoerd (en met name de man met het lange witte haar in 2 staartjes hint hint white rabbit) om vervolgens door een spiegel te vallen en in wonderland terecht te komen. Daar merkt ze dat mensen uit haar wereld ontvoerd worden naar wonderland om er in het casino van de queen of hearts hun emoties te verspelen. Deze emoties worden gebotteld voor gebruik van de bewoners van Wonderland. Met de hulp van onder andere de Mad Hatter tracht ze haar aanbidder te vinden en de boze plannen van de queen of hearts te verhinderen.  Verdere info over de serie vindt u hier en een promo video vindt u alhier:

 

tweetweet!

Mijn wederhelft twittert. Dat weten degenen die zijn en mijn blog lezen ondertussen.
Maar wat jullie niet weten is dat hij mij toch zeker wekelijks probeert te overtuigen van zelf een twitteraar te worden.

Tot nu toe heb ik altijd de boot afgehouden, ik vond microblogging niet echt mijn ding. Korte tekstjes de wereld insturen over mezelve. Neenee, dank je feestelijk, ik schrijf liever langere blogteksten. En ik denk ook niet dat men geïnteresseerd is in wat ik vandaag op mijn boterhammen smeer, so to speak ( kip met kruiden, mochten jullie het toch willen weten).

Ik had mezelf voorgenomen pas met het hele twitter-ding te beginnen als ik echt iets significants te vertellen heb (reply van de wederhelft ‘Maar je hèbt iets te vertellen’, jaja twitterverkoopspraatje van de wederhelft jaja, heb je wel door hoor!). Maar dat was dus buiten mijn impulsieve web 2.0 aanval van vandaag gerekend. Misschien is het omdat de wederhelft deze week (nog) niet de twitternazi (ik verontschuldig mij bij deze al aan de joden) heeft uitgehangen of misschien is het omdat ik toch hier en daar iets wil delen zonder daarvoor steeds een blogpostje te maken. Bijvoorbeeld als ik wil zeggen dat ik de choreografie in de videoclip van Shakira’s nieuwste single  wel leuk vind. Anywho.. u kan mij vinden en volgen op www.twitter.com/lievil .

Ohja, de videoclip:

 

Alice in Photoshopland

Ik heb nog geen schoolopdrachten op mijn blogje gepost, laat ik daar eens verandering in brengen.

Tot nu toe zijn de opdrachtjes die wij voor onze vakken moeten maken niet bepaald baanbrekende werkjes. Maar deze vond ik toch wel de moeite om te  delen. Voor het vak Photoshop1 moesten uw aller Lievil en haar waarde collega-postgraduaatjes een fotomontage bricoleren geïnspireerd op het werk van David Lachapelle. In het lang uitgelegd: surrealistische dingen, felle kleuren, een flinke dosis kitsch staat zeker niet mis. Het controversiële aspect van Lachapelle zijn werk zag onze docente liever niet. Of om het met haar woorden te zeggen: “Ik zou liever niet van mijn stoel donderen als ik jullie werkjes open op mijn computer.” Dus een fotomontage geïnspireerd op een brave Lachapelle.

Het duurde een tijdje voor er een gloeilamp spaarlamp boven mijn poezelige hoofdje brandde. Maar algauw kwam ik op een soort van Alice in Wonderland conceptje uit (mocht u nu nog niet doorhebben dat ik wel zo een beetje een Alice in Wonderland-freak ben, dan moet u nog eens deze post doornemen en verwacht u almaar aan een review van zodra Tim Burton’s Alice in wonderland uit is). De opdracht bestond uit: 1 zelf gefotografeerde achtergrond, 2 zelf gefotografeerde elementen waarvan een zelfportret en 2 elementen van het interweb gepikt. Bij deze bedank ik de wederhelft voor het uitlenen van zijn materiaal en om technische hulpdienst te spelen (dingen als sluitertijd, ISO waarden e.d. aanpassen, daar ben ik nog niet zo goed mee weg als hij).

Het eerste resultaat ziet u hier. Uiteraard kwam ik op het idee mijn eigen Pluizenbal als de Cheshire Cat in te kleuren. Maar toen wees de docente mij erop dat een kat heel moeilijk is om deftig uit te snijden en je bijgevolg zal zien dat hij er op geplakt is.

Dus met spijt in het hart verving ik mijn Pluis voor een ander element. Namelijk een melkkannetje (verwijzend naar the teaparty met the mad hatter), ik vind het persoonlijk maar een magere substituut voor Pluis maar tijdsgebrek enzo. Verder nog op aanraden van de docente een inner glow op mijn magic mushrooms en een outer glow op mezelve om de feërieke sfeer te vergroten.