Tabula Rasa

Een nieuw jaar. Een nieuwe deur die opengaat. Deze zullen we dan maar sluiten.

Gegroet,

Uw aller, voor de laatste keer, Lievil

Arsenicum en oud kant

Mijn waarde facebook vrienden (en twitter volgelingen) zullen het wel al gemerkt hebben: ik ben de top250 van imdb aan het overlopen. Dit alles dankzij de facebook app ‘Twofifty‘. Twofifty is eigenlijk een afkruislijst voor de top250 films op imdb, mijn record staat momenteel op het, voor een filmfreak beschamend lage, 78 films.

Needless to say dat uw aller Lievil daar wat verandering in wil brengen. Daarom spendeer ik mijn avonden aan het afkruisen van bovenstaande lijst. Het voornemen om iedere avond een film te zien uit de lijst heb ik al verbroken, mijn oogleden zijn het namelijk niet iedere avond eens met desbetreffend voornemen. Desalniettemin doet uw aller Lievil haar uiterste best om haar filmkennis te verbreden. Daarom heb ik gisterenavond de screwball-klassieker ‘Arsenic and old lace’ op mijn kijkkast laten verschijnen.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik wat twijfels had over deze film toen ik de achterflap van de dvd bekeek. Twee oude dametjes die met de beste bedoelingen oude en vereenzaamde heerschappen naar de eeuwige jachtvelden helpen. Deze kranige dames worden dan nog eens bijgestaan door hun neefje die zich Theodore Roosevelt waant. De bal gaat aan het rollen wanneer hun andere neef, een verstokte vrijgezel met een hekel aan het huwelijk als instituut maar die zich toch opeens getrouwd weet aan de liefde van zijn leven, de dames betrapt op hun nieuwste hobby. Oh ja, en dan is er nog een andere neef met criminele trekjes die nog wat extra roet in het eten komt strooien.

Met een fronsende wenkbrauwen liet ik het dvd-doosje voor wat het was en besloot Arsenic and old lace toch een kans te geven, het is immers een screwball komedie, een genre dat ik wel graag mag, al is het maar dat het heerlijk verfrissend is tegenover de hedendaagse comedy genres. Laat ons zeggen dat ik niet teleurgesteld werd door deze filmklassieker. Menige scenes hebben wel een glimlach of een lol weten te ontlokken, alsook het overdreven acteerwerk van filmlegende Cary Grant, de overdreven mimiek en gebaren dragen bij tot het komische van dit luchtige filmgenre. Meneer Grant liet nadat Arsenic and old lace werd uitgebracht echter weten dat hij het zijn slechtste acteerprestatie ooit vond omwille van het overacteren.

Bij wijze van uitsmijter geef ik jullie nog even een triviaal weetje mee: Arsenic and old lace is gebaseerd op een toneelstuk waarbij de rol van de criminele neef weggelegd was voor Boris Karloff a.k.a. meneer Frankenstein. Karloff was niet beschikbaar om dezelfde rol voor de film aan te nemen (gezien acteurs toen onder contract stonden bij één filmbedrijf). Daarom vervulde Raymond Massey de rol en loopt er door heel de film de running gag dat het criminele neefje precies op Boris Karloff lijkt, tot grote woede van desbetreffend personage.

Al bij al een heel entertainende film die uiterst geschikt is voor een avondje luchtig vertier. Alhier vind u de trailer:

Appletje 6

Tussen mijn werkuren door heb ik wel eens tijd om het internet af te schuimen. En laat ik nu toevallig op de website van Apple stuiten en geheel tegen mijn verwachtingen nieuwe apparaatjes op mijn scherm zien verschijnen. Uw aller Lievil was al helemaal vergeten dat meneer Jobs en consoorten druk bezig waren met de nieuwe generatie iPods. I blame the work en een omgeslagen leefritme.

Groot was dus mijn jolijt om toevalligerwijze te ontdekken dat de nieuwe nano, shuffle en touch bekendgemaakt waren. De meest opvallende transformatie is toch die van de iPod nano: iets groter dan de nieuwe shuffle maar met een touchscreen. Hoewel ik zowat popel om zelf eens zo een mini touchscreen ding in mijn ‘pollekens’ te hebben stel ik mij toch wat vragen bij de handigheid van zo een klein touchscreen. Dat het schermpje juist groot genoeg is voor een ‘tap or sweep’ is volgens Apple juist een voordeel. Ik zie mezelf eerder, in alle accident proneness, de verkeerde sweeps & taps uitvoeren wat tot redelijk wat frustraties kan leiden. Hoewel de dame op het filmpje op deze link wel toont dat het multitouch systeem goed werkt.

De iPod touch op zijn beurt heeft zo op het eerste zicht qua uiterlijk weinig veranderingen ondergaan. Maar ik ben wel verheugd om een lensopening op de achterkant van de iPod touch te zien. Ik was namelijk van zin om dit jaar een gsm met multitouch functie en een iPod touch te kopen, als vervangoplossing voor een iPhone, die mij toen toch wat duur leek voor een arme student. Door het gerucht van een nieuwe iPod touch mét videofunctie heb ik dan toch even gewacht met een iPod te kopen. Dat het dan nog HD video zou zijn zorgt ervoor dat ik hier ongeduldig op mijn bureaustoeltje zit te wippen.

Desalniettemin vraag ik me nu toch af of ik niet evengoed een iPhone kan kopen, de arme student heeft namelijk plaats gemaakt voor de onafhankelijke jongedame die haar eigen brood verdient. En als ik nu volledig eerlijk ben, mijn gsm laat toch (heel) wat te wensen over qua gebruiksvriendelijkheid en de calibratie van het touchscreen is niet echt bepaald je dat. Dilemma Dilemma Dilemma…

UPDATE: Uiteindelijk heb ik toch gekozen voor een iphone 3GS van 8GB (de Iphone4 leek mij toch nog iets te duur naar mijn goesting). Nu is het enkel nog wachten op mijn simkaart van Mobile Vikings.

Vintage Tokio Manners

Tijdens mijn dagelijkse snuistertocht door het wereldwijde web ben ik enkele oude japanse voorlichtingsposters tegengekomen.

Deze posters sierden de Japanse metro tussen 1976 en 1982 met als doel pendelaars wat schone manieren bij te brengen zoals daar zijn: neem niet alle plaats in door bijvoorbeeld uw krant wijd open te slaan, vergeet uw ‘plu niet en blijf achter de witte lijn wachten. Duidelijke inspiratiebronnen voor de posters zijn de traditionele Japanse cultuur (like duh!) en  manga’s (again, duh!) maar ook  westerse cultuur in de vorm van filmsterren, kunst en comics.

Deze posters zijn op hun beurt wel een leuke inspiratiebron voor grafisch ontwerp en webdesign. Meer posters vindt u hier.

DDD

…oftewel Hollywood’s nieuwste ‘pet project’. Het valt mij op dat ik steeds vaker ‘oh nee!’ denk als ik naar een filmtrailer kijk en er op het einde van het filmisch voorsmaakje mijn op het moment meest gehate digit and capital zie verschijnen: 3D.

Neen, mijn beste filmmakers, ik verheug mij er niet op om de toekomstige kaskrakers te bezichtigen met een extra bril op mijn poezelig reukorgaan. Ik draag al een bril en het vooruitzicht om van vieroog naar zesoog te evolueren vind ik alles behalve aangenaam. Daarenboven heb ik dan nog een kort neusje, dus die 3D-bril op het puntje van mijn snufferd bezorgd mij menig nies- en jeukaanvallen. En dan ben ik nog blij dat ik geen hoofdpijn krijg, zoals ik van menig andere bioscoopganger hoor.

Met andere woorden, de woorden “wordt vertoond in 3D!” of “ook in 3D!” worden niet op veel applaus onthaald ten huize Lievil. Ik betaal zelfs met plezier het goedkopere filmticket voor de 2D versie (dubbel winst voor mij gezien de portemonnee van een werkzoekende niet echt overloopt van de euro’s).

Of dat betekent dat ik volledig tegen 3D ben? Neen, niet echt, ik denk gewoon dat de technologie nog niet helemaal op punt staat (en dan heb ik het niet enkel over die irritante brilletjes) maar dat Hollywood zich door het succes van Avatar heeft laten meeslepen in het verhaaltje van de nieuwe technologie die de filmindustrie een nieuwe boost zal geven. En dan heb ik het voornamelijk over films die in 2D zijn gefilmd om daarna snel voor de première naar 3D geconverteerd te worden. Meneer Avatar deelt mijn mening over deze conversiefilms.

Ik ben van mening dat menig filmfabriek hoopt het publiek af te leiden met driedimensionale technieken terwijl de kern van de film niet is wat het moet zijn. Ik blijf wel vaker op mijn narratieve honger zitten bij een film die uitpakt met hun 3D-conversie. En als ik nu eerlijk ben, Avatar was een grafisch spektakel maar het pocahontasverhaaltje deed mij eveneens op bovengenoemde honger zitten. Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt, getuige onderstaande comic.

Top 10 break up songs

Mijn volgende blogpost zou een samenraapsel zijn van de foto’s die ik op vakantie heb getrokken met de wederhelft zijn fototoestel. Spijtig genoeg is onze relatie geëindigd en kan ik het bijgevolg niet over mijn hart halen deze foto’s, die aan ons herinneren, boven te halen. Meer zal ik er niet over vertellen maar wat ik jullie wel wil meegeven is mijn persoonlijke top 10 break up songs.

1. Utada Hikaru – Apple & Cinnamon

2. Kate Havnevik – Grace

3. Camera Obscura – Hands up baby

4. Robyn – Be mine

5. No doubt – Don’t speak

6. Joy Division – Love will tear us apart

7.The gathering – Saturnine

8. Hannelore bedert – Dissolvant

9. Françoise Hardy – Tout les garçons et les filles

10. The beegees – If I can’t have you

Afgestudeerd

Het is ondertussen al een tijdje vakantie voor de studenten onder ons. Ik had mezelf beloofd om snel nog eens te bloggen over wat ik nu juist het afgelopen jaar allemaal gedaan heb. Het was echter moeilijker dan ik dacht voor mezelf om mijn eigen blog te bekijken na het laatste bericht over Sophie. Maar het leven gaat door en om door te gaan wil ik even terugblikken op het voorbije en tevens mijn laatste academiejaar.

Het voorbije jaar heb ik veel bijgeleerd. Ik heb niet enkel websites leren bouwen, ik heb ook geleerd hoe SEO en usability een intrinsiek deel zijn van een goed werkende website. Daarover kan ik niet meteen iets tonen maar wel over wat mijn medestudenten en ik geleerd hebben op vlak van Photoshop en Illustrator (Flash is dan weer wat moeilijker om op deze blog te posten). Hieronder vinden jullie enkele voorbeelden die ik het tonen waard vind:

Photoshop

Afbeelding1: Maak een header + navigatie voor een website gebruik makend van een textuur
Afbeelding2:  Design een website met als doelgroep kinderen
Afbeelding3: Design een website met als doelgroep mannen

Illustrator

Afbeelding4: Maak een logo voor een zelfgekozen fictief bedrijf
Afbeelding5: Maak een voorwerp na met de mesh tool
Afbeelding6: Maak een schaakbord met 3 schaakstukken en enkele andere voorwerpen in 3D

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Nu het studentendeel van mijn leven afgesloten is, wordt het tijd om de volgende deur te openen. Of ik een job in (web)design of -development zal rollen valt nog te zien, wie weet kom ik de job van mijn leven tegen in een totaal andere sector, who knows. Wat ik wel weet is dat ik er zin in heb om mijn eigen centjes te verdienen en volledig op eigen benen te staan. Hopelijk duurt de zoektocht naar vast werk niet al te lang.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.