Lievil’s Blog

Nu het academiejaar bijna ten einde is wil ik toch wel even mijn kamertje op het gelijkvloers in het Leuvense evalueren.

Na 2 jaar pendelen tussen Tobbackograd en Landingsbaan 20 was ik de trein danig beu en ging ik – tegen de wil van mijn dierbare maar oh zo overbeschermende moeder – op zoek naar een kot. Na het wegvluchten van een iets te opdringerige kotbaas (wiens koten trouwens schandalig duur waren voor die kleine ruimte!) kwam ik terecht bij ‘ons Vivian’ die een gezellig kamertje op de gelijkvloers verhuurde.

Veel studenten hebben liever geen kamer op de gelijkvloers, met als grootste argument dat iedereen binnen kan kijken. Zelf heb ik daar niet veel hinder van ondervonden, mijn gordijntjes hielden alle nieuwsgierige blikken buiten maar toch waren ze doorzichtig genoeg dat ik mijn wandelende medemens kon bespieden. Zoals bijvoorbeeld een hilarisch franstalig ruziënd koppel dat de weg kwijt was (geloof mij, de drang om je hoofd tegen het raam te plakken en die mensen de schrik van hun leven te bezorgen is dan groot) of mijn kotgenote Ans die al neuriënd haar fiets aan mijn gevel plaatst en eens naar mijn raam zwaait ook al ziet ze niet of ik er ben of niet

Ja..ik vond het wel een fijn jaartje in “de kamer op den gelijkvloers naast den trap”. Het is een jaar lang mijn eigen plekje onder de zon geweest en dat zal het volgend jaar hopelijk ook zijn. Maar laten we nu de trein richting Landingsbaan 20 nemen en 3 maanden ons moeder verblijden met onze aanwezigheid.

Hoerrrraaaaaaa!!!!!

Zo ongeveer een 12 uur geleden heb ik mijn laatste examen afgelegd. Maar laten we het daar niet over hebben, de examens zijn gedaan, finished, finito voor mij en daarmee uit.

Nu de examens gedaan zijn heb ik weer wat tijd om te besteden aan één van mijn meest favoriete bezigheden: muziek opzoeken. En bij voorkeur onbekende artiesten of bands…of toch onbekend in ons lapje grond tussen de Noordzee (of de neerdzoo, zoals mijn ridder-op-stalen-ros-met-fototoestel het noemt) en de Ardennen (of d’ardenn, dixit Xander Derycke over georganiseerde reizen).

Het is soms verbazingwekkend hoeveel geweldig creatieve, originele artiesten er op deze aardbol rondlopen die populair zijn in eigen land maar niet echt internationaal weten door te breken.

Mijn zoektocht brengt mij Kerli Kõiv, een zangeres uit Estland. Ze doet mij een beetje denken aan een kruising tussen Avril Lavigne en Björk. Kerli maakt popsongs met een rocktintje (à la Avril) die op een of andere manier wel charmant klinken met haar Oost-Europees accent (à la Björk haar Ijslands accent). Toch vind ik haar liedjes niet zo speciaal maar wat haar wel interessant maakt zijn haar videoclips. Kerli heeft namelijk niet het fake-rebel imago van Avril maar heeft een eerder duister kantje wat tevoorschijn komt in de clip van Walking On Air. De clip heeft een Tim Burtoniaans sfeertje waar Kerli het aan de stok krijgt met een niet zo levenloze pop in haar spooky mansion.

In de clip voor Love Is Dead werd een simpel doch geniaal idee gebruikt: we laten enkele grimeuses op de zangeres af en laten haar een transformatie ondergaan van oud besje naar haar jonge zelf.

Via de blog van mixtapemaestro heb ik vernomen dat Kerli sinds 2006 onder contract staat bij Def Jam en dit jaar een poging gaat wagen om door te breken buiten Estland. Persoonlijk denk ik dat ze zeker kans maakt, vooral bij de (emo)jongeren.

Hoe ging dat gezegde ook alweer? De laatste loodjes wegen het zwaarst?

Wel dat geldt dan zeker voor mijn laatste examen, namelijk media-ethiek!

Een vak dat ik wegens tijdgebrek (en ook een beetje omdat ik de leerstof onderschat heb. Schaam op mij dat ik na bijna 3 jaar unief nog altijd niet geleerd heb een vak niet te onderschatten!) nog niet bekeken heb voor de examenperiode, met het gevolg dat ik nu zit te blokken als een gek en tot overmaat van ramp dient er ook nog een paper geschreven te worden!

De cursus heb ik ondertussen al onderlijnd en toch al eens aandachtig doorgenomen (hierbij wil ik mijn liefde betuigen aan mijn potje koffie dat mij meermaals heeft voorzien van de nodige caffeïnekick) en ondertussen ben ik al aan de paper begonnen. Maar daar zit juist het probleem: ik heb namelijk nogal de neiging om teveel te willen schrijven. Dit terwijl de prof 1 à 2 blz voldoende vindt. Ik denk dat je wel kan zeggen dat ik qua schrijven een dieseltje ben, ik kom traag op gang maar eens ik begonnen ben…ho maar!

Daarnaast komt er nog bij dat er eigenlijk een iet of wat kritische mening wel geapprecieerd wordt. Gevolg: ik in al mijn dieselmotorigheid die op den duur marxistische trekjes krijg: bovenbouw! onderbouw! contradictorisch vrijheidsideaal! VALS BEWUSTZIJN! WAAAAAAAAAAAAH!!!!! Ik steek het op de caffeïne-overdosis (bij deze trek ik mijn liefdesbetuiging aan mijn koffiepotje terug). Morgen toch maar eens nalezen en hier en daar een iets meer genuanceerde kritiek schrijven…

En nu tot het punt van deze post komen: enkele liedjes uit mijn laatste examenmuzieklijstje!

Telepopmusik – Breathe

Apocalyptia – Epilogue (relief)

Aqualung – Good times gonna come

Common – I want you

En dan nog enkele meezingers voor in de pauze:

Chicago soundtrack – Roxie

Soko – I’ll kill her

The Cardigans – You’re the storm