Ik ben al enkele daagjes terug van mijn familiebezoek/reisje naar het land van de glimlach.
Na het bekomen van de jetlag vond ik dat het wel eens tijd werd om jullie eens te vertellen wat ik juist allemaal heb uitgestoken (behalve de obligatoire familiebezoekjes met distant relatives die perse eens je haar willen aanraken voor god weet welke reden en voor de zoveelste keer willen opmerken dat ik toch zo mooi wittekes ben, in tegenstelling tot hier waar ze u liever ’schoon bruin’ zien).
De ouders en mezelve hebben eerst een weekje vakantie genomen in Pattaya. Dat is een stad aan de oostkust van de Thaise golf. Het ligt op ongeveer een tweetal uur rijden van Bangkok, met als gevolg dat bewoners van de hoofdstad er wel eens een weekendje komen vertoeven. Daarnaast is het ook een zeer geliefde plek voor toeristen, in vele gevallen voor de vele bars met “dames” in Walking Street. Toch werkt Pattaya sinds enkele jaren aan haar imago en probeert ook een vakantieoord voor gezinnen te zijn. De kuststad weet op bijzondere manier het evenwicht tussen deze twee, toch wel heel verschillende doelgroepen te behouden.
Walking street is de wandelstraat (ik denk dat een puberale ‘ja duh!’ hier wel op zijn plaats is) in het verlengde van Beach Road. ’s Nachts is het dé uitgaansbuurt bij uitstek. Naast de bars vind je er ook veel restaurants die zeevruchten (duh!) bereiden. En aangezien gezin Lievil fervente visvreters zijn, hebben we ons daar een restaurantje uitgezocht. Dat werd King Seafood.
En met They are still swimming menen ze het ook. Net zoals bij de andere visrestaurants bestaat de inkomsthal van King Seafood uit een hoop aquariums waar de vissen en kreeften lustig rondzwemmen tot jij zegt ‘I want that one!’. Een halfuurtje later bevindt het beestje zich lekker gebakken en overgoten met een sausje naar keuze op jouw bord.
Ik had ineens goesting in kreeft, en ik kreeg verdorie kreeft. Spijtig genoeg zaten ze juist die dag niet rond te dobberen in een fishtank maar lagen ze gewoon op ijs. Toch heeft mijn Lobster Thermidor (lees: kreeft bereidt met room en kaas) mij zeer gesmaakt. Spijtig voor jullie kwam ik pas op het gedacht er een foto van te trekken nadat ik hem reeds half verorberd had. Zoals jullie kunnen zien is het nogal een kreeft, maar dat was de kleinste die ze hadden, gelukkig kan je vragen om de overschot in een zakje te steken. Gevolg: Lievil mocht nog een tweede dag kreeft smullen en vond dat ab-so-luut niet erg!
Ik was van plan enkele foto’s te posten van mijn tripje/familiebezoek naar Thailand maar dat zal moeten wachten tot ik terug in Belgie (lees: pispot van Europa, naar ik hoor regent het thuis) ben.
Allereerst zijn we naar de Thaise kust geweest, meer bepaald in Pattaya. Het hotel boodt internet aan dus ik dacht ‘Jochei! Bloggen op ons pa zijn laptop!’. Wist ik veel dat het internet daar nog trager was dan een kotnetlimiet van 3%. Dat betekent dus geen foto’s.
Ik zit nu in een boerengat in het noorden (provincie Phayao) waar ons grootmoeder en enkele tantes wonen. Er is hier in de verste verten niks te doen (ok, misschien dat je hier en daar iets kunt gaan bezoeken maar da’s niet meteen prioriteit bij een familiebezoek, en de bergen zijn off limits tijdens het regenseizoen). Gelukkig dat er in de stad Phayao nog een internetcafe is dat ik mijn mails en blogje eens kan checken. Maar natuurlijk heb ik geen foto’s mee om te uploaden. kak.
Maar ik denk dat ik mij nu eens een kom noedels ga zoeken om mijn maag te vullen. Dat en ik ben deze pc grondig beu. Niet omdat het duur is ofzo ( 20 baht/ uur , reken zelf maar om) maar omdat:
1) het toetsenbord in qwerty is
2) er op iedere toets nog 2 of 3 thaise tekens staan wat de overzichtelijkheid niet ten goede komt
3) er hier een mug rond zoemt die mij in het voorbije halfuur al 3 keer gestoken heeft. auw auw jeuk jeuk krabben krabben waaah!
Voor degenen die hun tong zojuist in een knoop hebben gelegd bij het uitspreken van de titel van deze post: trek het je niet aan, ik moet ook twee keer nadenken voor ik dat deftig kan uitspreken.
Voor degenen die zich afvragen waar ik het in godsnaam over heb: dat is de naam van de luchthaven in Bangkok. Er zijn daar twee luchthavens, de naam van de andere luchthaven zal ik gemakshalve niet vermelden (lees: Lievil is het vergeten en is te tam om het te googlen). Aangezien wij in de vertrekhal aan het wachten waren op de familie, heb ik Jimmy Ketsgewijs een fotootje getrokken van de luchthaven ( natuurlijk minder kwalitatief omdat ik a) maar een compactje heb en b) u voor het fotografisch talent bij mijn wederhelft moet zijn).
Gezien het aantal verdiepen in de vertrekhal van Suvarnabhumi, is het niet verwonderlijk dat de familie ons niet onmiddellijk vond. De verdiepen worden verbonden door roltrappen. Het is te zeggen, veel rol weinig trap. Omdat men op een luchthaven wel eens met een karretje vol zware valiezen durft rond te rijden, maakt men hier geen gebruik van trappen maar eerder van hellinkjes.
