Nog voor het hele trombose voorval vroeg mijn wederhelft mij om een soort van pasfoto van hem te trekken. Hij had er namelijk eentje nodig voor de site van Het Nieuwsblad (meneer gaat binnenkort voor Het Nieuwsblad bloggen).
Dus 2 seconden later kreeg ik een Canon in mijn handen geduwd (waarna hij het terug uit mijn handen plukte om “toch nog even een paar aanpassinkjes te doen”). En mocht ik eens met zijn teergeliefde fototoestelletje prutsen. Omdat mijn wederhelft een beetje “enthousiast” van aard is ( als in: hij heeft energie teveel) kan hij dus niet voor lang gewoon stilzitten en moet hij eventjes zichzelf kunnen zijn. Gevolg: 1 gewone foto per 2 onnozele foto’s.
Ik had hem beloofd er niet teveel van online te zetten. Maar deze gekke koppen kan ik jullie toch niet onthouden. En let ook eens op zijn uberstylish Kansas T-shirt *kuchkuch*
Men zegt wel eens Boys and their toys maar deze jongedame vond het ook wel fijn eens met een semi-pro toestel te mogen spelen.
Mijn been is ondertussen al minder opgezwollen, het begint zowaar normale proporties te vertonen. Nog even en ik kan een steunkous dragen in plaats van die ellendige windsels. De pijn is zowaar slechts latent aanwezig, behalve wanneer ik stap (vaarwel Dafalgan!). Bij deze ook een ferme hoera! aan de Makro omdat ze daar naast winkelkarretjes ook rolstoelen voor een muntje ter beschikking stellen.
Maar nu over naar de orde van de dag en dat is: Het vermijden van tromboses
Spijtig genoeg bestaat er geen superformule om bloedklonters te vermijden. Sommige mensen hebben nu eenmaal meer aanleg om het eens voor te hebben (foutje in het immuunsysteem, aangeboren afwijking aan de bloedvaten,…) maar toch zijn er enkele tips die ik wil meegeven.
- Ten eerste (en je hoort mij al afkomen): Beweging! Veel bewegen en sporten is goed voor de bloedomloop en bijgevolg is het ook goed tegen tromboses. Na aan trombose is het misschien het beste om te gaan zwemmen. Aangezien het de enige sport is waar je geen (of weinig) last hebt van de zwaartekracht (die er bijvoorbeeld na lang wandelen kan voor zorgen dat je been weer wat opgezwollen is). Wel lichtjes ironisch voor mij want ik loop al een heel academiejaar rond met de gedachte om in het weekend te gaan zwemmen (zaventem heeft een prachtig zwembad om baantjes te trekken en absoluut niet duur voor inwoners van de gemeente). Maar je kent dat he, een hele week bloed zweet en tranen op toch maar die ene paper af te krijgen of toch maar mee te zijn met de les (proffen die 5 hoofdstukken per les zien, poeh!) en dan heb je in het weekend alleen nog maar goesting om in je luie zetel te liggen.
-Vermijden van een trombose op een lange vlucht
- Zie dat je genoeg vocht binnenkrijgt! Doordat er geen verse lucht binnenkomt ga je zowel vanbinnen als vanbuiten uitdrogen. Natuurlijk zijn de kleine porties die je op de vlucht krijgt niet voldoende maar de stewardess zal je zeker niet scheef bekijken als je nog meer water vraagt. Volgens mijn huisarts moet je toch ongeveer een liter water per 6 uur drinken.
- Beweeg! Ik heb zelf de slechte gewoonte op mijn krap stoeltje te blijven zitten. Niet echt goed voor de bloedomloop. Af en toe eens het gangpad op en af wandelen kan wel helpen. Op sommige vluchten vind je een steekkaart met een aantal oefeningen die je al zittend kunt doen.
- Nog een tip van de huisarts: neem een aspirientje voor de vlucht. Aspirine heeft namelijk een bloedverdunnende eigenschap. Volgens de huisarts zijn er ook speciale pilletjes die je voor soortgelijke doeleinden voor de vlucht kan innemen maar meer wist hij mij er ook niet over te vertellen.
En nu we het toch over vliegen hebben, hier de clip van Goldfrapp – Pilots
En dit dansje van Feist – My moon my man wil ik toch ook eens doen op de luchthaven :-p
in mijn vorige post had ik het over mogelijke oorzaken van een trombose. Nu ga ik het hebben over de gevolgen. Nu, ik denk dat de meesten onder ons wel weten dat het niet bepaald aan te raden is een trombose onbehandeld te laten. Ik denk ook niet dat iemand dat zou willen aangezien het ongelofelijk veel zeer doet, je been zwelt op omdat het bloed geen makkelijke weg (lees: langs de hoofdader) naar boven vindt. Het kan soms zelfs zo opzwellen dat ze het in het ziekenhuis moeten openleggen omdat het anders zou scheuren (gelukkig is dat bij mij niet het geval.
Over tromboses richting je hersens kan ik (gelukkig!) niet meespreken maar als ik de woorden ‘beroerte’ en ‘dood’ schrijf, jullie al genoeg weten.
- De gevolgen: hoe wordt een beentrombose behandeld?
Nadat men heeft vastgesteld dat het wel degelijk om een trombose gaat (jeej voor U.Z. Leuven en veelvuldige onderzoeken) gaat men de patient bloedverdunners toedienen. Dit zijn spuitjes in de buik die niet echt aangenaam zijn maar geloof mij, die spuitjes zijn peanuts vergeleken met de pijn van de bloedklonter in je been. Daarna schakelt men over op pilletjes (in mijn geval Marcoumar) die later de spuitjes zullen vervangen als de patient uit het ziekenhuis ontslagen wordt.
Die pilletjes moet ik nu een heel jaar nemen. Door regelmatig bloed te laten prikken bij de huisarts wordt vastgesteld hoe dun/dik mijn bloed is en wordt de dosis daaraan aangepast. Eigenlijk zijn die spuitjes en pilletjes geen bloedverdunners maar antistollingsmiddelen. Toch noemt met deze in de volksmond bloedverdunners. Wat er eigenlijk wordt gedaan met die pillen, is dat men de vitamine K in het lichaam onderdrukt (maar toch ook weer niet teveel, je bloed mag nu ook weer niet te dun worden). Toch is het belangrijk dat men zijn gewone voedingspatroon behoudt. Zelfs als men een vitamine K-rijk voedingspatroon heeft moet men dit blijven behouden, het heeft namelijk geen zin om hiermee de dosis bloedverdunners/antistollingsmiddelen te beïnvloeden.
Om de zwelling in het been te verhelpen moet je windsels rond je been dragen. Deze helpen ook het been te ondersteunen bij het stappen. Eens je uit het ziekenhuis wordt ontslagen mag je terug wat beginnen bewegen (je been is ondertussen, door de goede zorgen in het ziekenhuis, al wat ontzwollen en minder stijf). In mijn geval: wat door het huis manken en eens dat dat gaat, de tuin eens verkennen. Eens ik mij echt beter voel ga ik nu toch eens beginnen met zwemmen Babysteps babysteps… En ik ben verdorie al zo ongeduldig!
Eens je been er terug gewoon uitziet moet je naar de bandagist voor een steunkous. Deze moet je ten minste 3 maanden dragen, misschien langer, afhankelijk van wat het onderzoek binnen 6 weken zal zeggen. Ook nog belangrijk:tijdens het slapen moet het been (ontdaan van windsels of kous) wat hoger liggen voor een betere bloeddoorstroming.
- Wat gebeurt er nu met de bloedprop?
Deze zal niet gewoon verdwijnen (of toch heel uitzonderlijk). Deze zal zijn eigen evolutie doormaken. Dankzij de medicatie zal hij niet groter worden. Toch kan de medicatie er niet voor zorgen dat hij gaat verdwijnen. Wat er eigenlijk gebeurd is dat de bloedprop zal veranderen in littekenweefsel en zich stilletjesaan hechten aan de ader. Dan moet het bloed een weg langs de bloedprop in de ader vinden, het bloed zal er langs moeten zien te kronkelen. Het kan ook gebeuren dat het hele verstopte stuk van de ader littekenweefsel wordt, dan moet het bloed andere kanalen vinden om zich een weg naar boven te banen. Welke van deze 2 uitkomsten het zal zijn maakt in principe niets uit, je zal je bij het ene niet slechter voelen dan bij het andere.
En dan nu nog een streepje muziek uit de ipod:
En dan nu het übercoole dansje van BandyToaster. Als ik mij beter voel bezondig ik mij misschien ook aan zo’n dansje
En let ook eens op zijn uberstylish Kansas T-shirt *kuchkuch*
