Lievil’s Blog

Nu de examens voorbij zijn kan ik mij weer volledig op mijn blogje storten. Ik moet eerlijk bekennen dat het einde van de examens mij niet enkel blij maakt maar mij ook een beetje droevig stemt. Het zijn (hopelijk) de laatste examens die ik op de KULeuven afleg (hout vasthouden graag). Maar meer daarover later, als ik definitief uit mijn kotje vertrek en het sentiment en de nakende nostalgische gevoelens een hoogtepunt bereiken.

Nu eerst de resterende crimireeks die ik met jullie wil delen (deel 1 hier, deel twee daar)

De derde reeks is een reeks die, in mijn oogjes, zwaar ondergewaardeerd wordt: Numb3rs.
In deze reeks helpt een mathematisch genie zijn broer, die FBI-agent is, aan de hand van wiskundige mambo-jambo om allerlei misdaden op te lossen. Leuk detail: de gebruikte formules en vergelijkingen hebben in real life verschillende misdrijven opgelost. De cast wordt daarvoor bijgestaan door echte wiskunde-pro’s.

Bij deze een kort fragmentje waar Charlie (de wiskundeman) een college wiskunde voor dummies geeft:

En voor de Applegeeks onder jullie heeft Numb3rs speciaal een promofilmpje in Appelstijl gemaakt:

Maandag had ik mijn eerste examen, namelijk het superinteressante vak Filmgeschiedenis.

Het is één van de weinige vakken die ik echt met plezier heb geleerd. Of toch bepaalde delen, de Russische filmmakers uit de sovjet (voor de geïnteresseerden check Battleship Potemkin van Eisenstein) en de Franse avantgardistische stromingen (check Un chien Andalou van Buñuel en Dalì, let op! schokkende beelden!) konden mij minder bekoren.

De hoofstukken die ik dan wel verslond als waren het Harry Potter boeken, zijn deze over Hollywood in de jaren ‘20 en dan met name het hoofdstuk over slapstick comedy en ster-komieken. U kan al raden wie de absolute nr uno onder de komieken was (en nog steeds is) : Charlie Chaplin.

De enige komiek die toch nog in de buurt van Chaplin kwam was, de tegenwoordig wat meer vergeten, Buster Keaton. Op momenten ging men zelfs liever naar Keatons films dan Chaplins, dit voornamelijk omdat Keaton geen socio-economische boodschap in zijn berichten verwerkt (denkt u maar aan Chaplins Modern Times of The great dictator, beide films die Chaplin een communistisch imago gaven, een big nono in die tijd) Keatons humor was er eerder één die meer in de lijn van de slapstick lag dan die van Chaplin, Charlie zijn humor was wat subtieler en had nood aan een goed in elkaar gestoken verhaal om tot zijn recht te komen. Nog iets typisch aan Keaton was zijn gezichtsuitdrukking, of zal ik zeggen het gebrek eraan wat wel een humoristisch effect had als zijn personage zich in een hachelijke situatie bevind. Dit leverde hem de bijnaam ‘the great stone face’ op.

Nu naar aanleiding van de examens is youtube mijn beste vriend geworden. Ik heb hier namelijk de ENIGE scene in een film gevonden waar zowel Chaplin als Keaton in spelen. De film heet Limelight en is één van Chaplins laatste, hij is ook heel autobiografisch maar daarover ga ik hier niet liggen lullen maar verwijs ik u naar wikipedia. (beide heren zijn hier al wat ouder, aan de piano vindt u Keaton terug en Chaplin is het dikkerdje met de viool)

Als toemaatje 1: fragment uit Chaplins Modern Times

Toemaatje 2: fragment uit Keatons One week

Twee posts geleden had ik het over NCIS als één van mijn favoriete crimireeksen die mij van de examens afleiden. Nu is het de beurt aan Bones: antropologe onderzoekt stoffelijke overschotten van slachtoffers van slachtoffers samen met FBI-agent.

Antropologe Temperance ‘Bones’ Brennan kan beter met botten overweg dan met mensen, wat soms tot pijnlijke situaties leidt inzake nabestaanden interviewen of love interests. Dit in tegenstelling tot FBI-agent Seeley Booth, deze is dan ook degene die wel eens wat onenigheden met haar en haar team heeft (FBI en het Jeffersonian waar Brennan voor werkt zijn het immers niet altijd met elkaar eens). Maar toch kunnen beide het goed met elkaar vinden en lossen ze hun strubbelingen samen op. Om nog maar te zwijgen van de liefde tussen de twee, waar geen één van beiden op ingaat, ik vraag mij af hoe lang het duurt voor de makers van de serie daar op zullen in gaan.

Daarnaast zijn de hoofdrolspelers wel twee eye-catchers. Actrice Emily Deschanel (Brennan) zal wel menig mannenharten harder doen slaan. Zij is één van de vrouwen waarbij ik immer denk:’ damn! ik wou dat ik er zo uitzag!’ En David Boreanaz (Booth) deed menig tienermeisjes hun harten sneller slaan toen hij nog in Buffy the vampire slayer speelde (waaronder uw aller Lievil, en dit beken ik zonder enige schaamte) en meneer slaagt daar nu nog steeds in.

Nog een kleine uitsmijter: de serie is lichtjes gebaseerd op het leven van een forensisch antropologe die als producer voor de serie werkt en erop toeziet dat er geen onmogelijke dingen gebeuren als het op beenderonderzoek aan komt.