Mijn wederhelft twittert. Dat weten degenen die zijn en mijn blog lezen ondertussen.
Maar wat jullie niet weten is dat hij mij toch zeker wekelijks probeert te overtuigen van zelf een twitteraar te worden.

Tot nu toe heb ik altijd de boot afgehouden, ik vond microblogging niet echt mijn ding. Korte tekstjes de wereld insturen over mezelve. Neenee, dank je feestelijk, ik schrijf liever langere blogteksten. En ik denk ook niet dat men geïnteresseerd is in wat ik vandaag op mijn boterhammen smeer, so to speak ( kip met kruiden, mochten jullie het toch willen weten).

Ik had mezelf voorgenomen pas met het hele twitter-ding te beginnen als ik echt iets significants te vertellen heb (reply van de wederhelft ‘Maar je hèbt iets te vertellen’, jaja twitterverkoopspraatje van de wederhelft jaja, heb je wel door hoor!). Maar dat was dus buiten mijn impulsieve web 2.0 aanval van vandaag gerekend. Misschien is het omdat de wederhelft deze week (nog) niet de twitternazi (ik verontschuldig mij bij deze al aan de joden) heeft uitgehangen of misschien is het omdat ik toch hier en daar iets wil delen zonder daarvoor steeds een blogpostje te maken. Bijvoorbeeld als ik wil zeggen dat ik de choreografie in de videoclip van Shakira’s nieuwste single  wel leuk vind. Anywho.. u kan mij vinden en volgen op www.twitter.com/lievil .

Ohja, de videoclip:

Ik heb nog geen schoolopdrachten op mijn blogje gepost, laat ik daar eens verandering in brengen.

Tot nu toe zijn de opdrachtjes die wij voor onze vakken moeten maken niet bepaald baanbrekende werkjes. Maar deze vond ik toch wel de moeite om te  delen. Voor het vak Photoshop1 moesten uw aller Lievil en haar waarde collega-postgraduaatjes een fotomontage bricoleren geïnspireerd op het werk van David Lachapelle. In het lang uitgelegd: surrealistische dingen, felle kleuren, een flinke dosis kitsch staat zeker niet mis. Het controversiële aspect van Lachapelle zijn werk zag onze docente liever niet. Of om het met haar woorden te zeggen: “Ik zou liever niet van mijn stoel donderen als ik jullie werkjes open op mijn computer.” Dus een fotomontage geïnspireerd op een brave Lachapelle.

Het duurde een tijdje voor er een gloeilamp spaarlamp boven mijn poezelige hoofdje brandde. Maar algauw kwam ik op een soort van Alice in Wonderland conceptje uit (mocht u nu nog niet doorhebben dat ik wel zo een beetje een Alice in Wonderland-freak ben, dan moet u nog eens deze post doornemen en verwacht u almaar aan een review van zodra Tim Burton’s Alice in wonderland uit is). De opdracht bestond uit: 1 zelf gefotografeerde achtergrond, 2 zelf gefotografeerde elementen waarvan een zelfportret en 2 elementen van het interweb gepikt. Bij deze bedank ik de wederhelft voor het uitlenen van zijn materiaal en om technische hulpdienst te spelen (dingen als sluitertijd, ISO waarden e.d. aanpassen, daar ben ik nog niet zo goed mee weg als hij).

Het eerste resultaat ziet u hier. Uiteraard kwam ik op het idee mijn eigen Pluizenbal als de Cheshire Cat in te kleuren. Maar toen wees de docente mij erop dat een kat heel moeilijk is om deftig uit te snijden en je bijgevolg zal zien dat hij er op geplakt is.

Dus met spijt in het hart verving ik mijn Pluis voor een ander element. Namelijk een melkkannetje (verwijzend naar the teaparty met the mad hatter), ik vind het persoonlijk maar een magere substituut voor Pluis maar tijdsgebrek enzo. Verder nog op aanraden van de docente een inner glow op mijn magic mushrooms en een outer glow op mezelve om de feërieke sfeer te vergroten.

Vandaag heeft uw aller Lievil haar eerste dag op de studio in A’pen met haar wederhelft gespendeerd.

Nu de meubeltjes er staan en alles spic en span is (bij deze kijk ik nog even met een kwade blik richting Nederland en vervloek de letterlijk vuile vorige huurders) begint het toch een wat knusser plaatsje te worden. We hebben zo goed als alles wat we nodig hebben. Behalve één cruciaal iets. Internet.

Bij deze besef ik dat ik zowaar internetverslaafd ben. Ik heb vandaag meermaals gedacht ‘hm..laat ik dat even opzoeken op het..ah nee..wacht..dat hebben we niet’ gevolgd door een pruil en hulpeloze puppyblik. Het is zelfs zo ver gegaan dat ik dacht een rustig cafeetje te zoeken met gratis wifi (à la Coffee Link in Leuven ) en dacht ‘hm..laat ik even opzoeken in welke straat ik zoiets kan vinden’. Uiteraard kan ik niet opzoeken waar ik internet kan vinden zonder internet te hebben. Oh ironie.

Gelukkig heeft de wederhelft tijdens een wandelingetje een café met wifi gevonden. (Uiteraard, anders zat u nu niet op uw luie krent mijn blog te lezen). Verbazingwekkend hoe zeer onze maatschappij van het internet afhankelijk is. Het is een soort van heilige-swami-die-alle-antwoorden-weet geworden.

Er zijn echter enkele nitwits die geen flauw benul van een internet hebben. Luistert u maar even naar de heer ‘is this an internet?’Clarkson op dit filmpje.

De goede luisteraar heeft natuurlijk door dat dit gespeeld is. Uiteraard is Clarkson geen nitwit die het internet niet kent. Kijkt u maar naar dit filmpje:

…dan zou hij volgens Populaire Cultuur proffen een rockster zijn. Zijn naam zou zo wat tussen het rijtje AC/DC, (de oude) Guns ‘n Roses, Rolling Stones,… staan.

In één van de weinige rustige momenten dat ik tegenwoordig eens kan youtuben vond ik enkele filmpjes die deze stelling wel kunnen bevestigen. Jaja, ik zie het al voor mij, Ludwig die Axl Rose-gewijs een hotelkamer trasht (de man had een opvliegend karakter, waarschijnlijk veroorzaakt door een spastische darm), in dronken toestand een papparazo een muilpeer verkoopt (de man had een levercirrose) of een dikke vinger opsteekt naar zijn producer (Ludwig kwam niet zo goed overeen met leermeester Joseph Haydn). Beethoven would make quite a rockstar.

Ohja, en een kleine update in het verhuisverhaal: De verhuis naar onze studio in A’pen is vollop aan de gang. We hebben alles al proberen terug spic en span te krijgen. Want in één woord, de vorige huurders waren ronduit SMERIG!!! Maar misschien meer daarover later

Het was weer een drukke week ten huize Lievil. Een postgraduaat volgen is geen lachertje. Maar dan ook écht niet. Vier dagen per week treint uw aller Lievil naar Manenblusserland om aldaar van 8u30 tot 18u les te volgen. U kunt al raden hoe laat ik terug thuis ben aan landingsbaan 51. Om dan vervolgens allerlei opdrachten en dergelijken voor de  volgende lessen voor te bereiden.

Nu, van nature ben ik lui. Heel lui. Ik ben dan ook gedurende mijn vakantiemaanden  nooit voor 11u opgestaan. Nu moet ik om 6u opstaan wil ik mijn treintje halen. En mijn bioritme vindt die hele ommekeer niet leuk. Bijgevolg heeft mijn immuniteitssysteem het begeven en zit ik hier al snotterend en niezend met keelpijn achter mijn Macmac *haalt nog een keelpastille uit de doos*. Bijgevolg heb ik het allerlaatste optreden van de wederhelft zijn rockgroepje Zydian gemist. Wegens tijdgebrek en het wonen op uiteenlopende locaties kunnen de wederhelft en co. niet meer repeteren en bijgevolg zijn publieke optredens dan onmogelijk. Dus bij deze, als een allerlaatste eerbetoon aan Zydian kunt u hier nog naar enkele live filmpjes kijken.

zo is het deze week toch. En ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat het de komende weken meer van dat zal zijn.

Sinds vorige week zijn de lessen in het postgraduaat multimedia in de Katholieke Hogeschool Mechelen begonnen. Ik moet zeggen dat je van het postgraduaat wel kunt stellen dat je er veel lessen hebt. Heel veel. Als in: van 8u30 tot 18u. Dus het zal niet moeilijk zijn om te begrijpen dat het wel even wat gewoon worden is aan een volle uurrooster tegenover de luttele lesuren op de unief.

Maar de lange uren worden er graag bijgenomen als je het vakkenpakket bekijkt: Flash, Illustrator, Photoshop,websites bouwen (XHTML, Dreamweaver), Content Management Systems…
Het belooft een zwaar maar interessant jaar te worden voor alle 7 postgrad studenten. Spijtig genoeg is Mechelen niet zo studentiek als Tobbackograd. Jaja, uw aller Lievil mist haar kotje en bijhorende kotgenoten, ook de West-Vlamingen ,heel erg. Zeker wanneer ze met de bus van Leuven naar de wederhelft pendelt en het kotgebouw voorbijraast.

Vandaag werden de lessen vanaf de namiddag opgeschort omwille van het festipal oftewel het studentenverwelkomingsfeest. En niemand minder dan De Jeugd Van Tegenwoordig stond op de line-up! (over Janez Detd ga ik zwijgen en ik ben niet gebleven voor Lasgo). Het was wel een dik feestje waarbij er geen foodfight maar een drankbekertjes fight uitbrak. Beeld u nu even mentaal in dat er drankbekertjes in het rond vliegen terwijl op de achtergrond een trio van Nederlanders een hoopje funky beats op het publiek afsturen.

De Macbookpro ligt nu al verscheidene weken op mijn schoot en ik moet zeggen dat ik er supertevreden over ben.

Ik was eigenlijk van zin direct een blogpostje te schrijven van zodra Macmac door UPS voor mijn deur gedropt werd maar bij nader inzien had ik toch niet veel goesting om een lofrede rond Apple op jullie los te laten. En gezien mijn leventje de laatste weken zeer saai is gebleken is mijn blogje bijgevolg een beetje doods geweest.

Maar om de verveling te verdrijven zijn er gelukkig blogs van andere mensen. Zo kwam ik op de blog van Mixtape Maestro een interessante cover tegen. U bent allen wel bekend met de stoeipoezen van de Pussycat Dolls die enkele jaren geleden doorbraken met het nummer ‘Dontcha’ en de bijhorende clip alwaar de dames, die overigens meer danseres dan zangeres zijn, over motorkappen kronkelen in weinig verhullende klederen. Nu de meerderheid van de mannelijke bevolking vindt deze dames wel heel ‘miauwkens’ en zeker bij dit sexy nummer.

Colbie Caillat is dan eerder het gedroomde meisje voor de jongens die zich eerder aangetrokken voelen tot een girl-next-door. Geen sexy outfitjes en heel poppy muziek die meer over liefde dan lust lijken te gaan leidt dan weer voor deze dame tot een hoge appreciatie van de vrouwelijke bevolking. Beeldt u nu in dat de brave Colbie Caillat bovengenoemd nummer covert. In eerste instantie zou het een unlikely event lijken. Maar toch vind ik de versie van Colbie Caillat een hoger miauwkens-gehalte hebben. Dit voornamelijk door de iets wat hese, soul-ish stem van Caillat die voor een meer suggestieve sfeer zorgt in het nummer,  in tegenstelling tot de directe lustige sfeer in de versie van de Pussycat Dolls. Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van Caillat maar deze cover kon mij toch wel bekoren maar oordeelt u vooral zelf:

En om jullie geheugen eens op te frissen hier de clip van de stoeipoes poppen:

Wat ik echter niet wist, maar wat Mixtape Maestro wist te vertellen, is dat het nummer origineel door ene Tori Alamaze werd gezongen. De stoeipoezen hebben het praktisch volledig overgenomen.

Vorige week heb ik het eindelijk gedaan: Ik heb een Mac besteld, meer bepaald een 13 inch Macbook pro. Nu waarom een Mac?

Ten eerste heb ik een hekel aan Windows Vista, constant het vragen achter toestemming om een programma te openen terwijl je er zelf juist op ‘openen’ hebt geklikt. De nieuwe leuke grafische dingetjes die eigenlijk niet nodig waren en mijn laptop precies nog trager maken. Dingen die op andere plaatsen staan dan op Windows XP, is dat nu zo moeilijk om de icoontjes in het configuratiescherm op dezelfde plaats te laten staan?! Microsoft kan best een cursus Usability Design gebruiken me dunkt. Ik heb verdorie heel het ding moeten afzoeken voor sommige zaken! Maar bon, laat ik hier nu maar stoppen mijn gal over vista te spuwen, voor jullie hier een post van enkele bladzijden lang voorgeschoteld krijgen…

Ten tweede ben ik zeer teleurgesteld in mijn Acer. Hij is traag (geen idee of Vista daar voor iets tussen zit of het gewoon aan de laptop zelf ligt), de mousepad is overgevoelig als in: klikt op dingen terwijl ik er niet eens aankom, pijltje beweegt als ik er niet eens aankom en dergelijke (en ja, ik heb al gezocht of ik het kan aanpassen maar niets helpt). Daarnaast is het een Acer uit de gemstone reeks en werd dus verkocht als hét multimediamachientje bij uitstek, als in: geweldige speakers. Spijtig van de schrille geluiden dan. Ohja, en het heel verdachte geknipper van het lichtje naast mijn ingebouwde webcam, alsof hij stiekem een foto wil trekken (yes, I am paranoid). Neenee, dan was mijn vorige Acer (geen idee uit welke reeks die kwam) een veel betere laptop.

Ten derde heb ik al verschillende malen op de wederhelft zijn macbook pro mogen prutsen en ik was verbaasd hoe intuitief en gebruiksvriendelijk een Mac is tegenover een PC. Plus, als ik volgend academiejaar een postgraduaat in multimedia ga volgen, dan ga ik wel met een hoop zware programma’s moeten werken (denk: Adobe Creative suite) en ik heb zo een gevoel dat mijn laptop dat niet zal trekken terwijl je bij een Mac toch enigzins zeker bent dat hij dat wel zal trekken. Voorts ben ik van mening dat je voor een Mac geen computerspecialist moet zijn, in tegenstelling tot de PC. Ingenieurs en dergelijke techneuten weten hoe ze in het PC-systeem moeten infiltreren om diens werking naar hun hand te draaien, ik (en velen met mij) zijn daar niet zo goed in (met alle gevolgen van dien).

Maar genoeg gezeverd nu. Ik heb een filmpje voor jullie waarin getoond wordt hoe de nieuwe Macbook pro’s worden gemaakt, namelijk uit 1 groot stuk aluminium (of toch de body). Wat een hoop scheelt in gewicht. Dit in tegenstelling tot andere laptops waar de body uit verschillende stukken bestaat:

Gisterenavond bevondt ik mij, samen met de wederhelft, op de barbeque-avond van de wederhelft zijn beste maat en diens vriendin. En ja, u weet hoe dat gaat op zulke feestjes: uw eerst volproppen met hapjes (daar ging de broeksknop) om u vervolgens op het vleesch, groenten zijn bijzaak op een barbeque, te storten met alle gevolgen van dien ( Foodbaby!) om vervolgens zo lang na te tafelen dat je net nog plaats hebt voor het dessert.

En wij zouden niet van onze generatie zijn (zeker gezien het hoge aantal burgies onder de genodigden. En de mediageeky verschijningen van de wederhelft en mezelve natuurlijk.) als er niet even een laptop werd boven gehaald voor enkele hilarische filmpjes te tonen die wij allen op onze verscheidene tochten op het wereldwijde web hebben gesurft. Nu is er een filmpje waar uw aller Lievil bijna op de grond lag van het lachen.  Waar blijft de Vlaamse versie van deze show? Weg met de nutteloze weetjesquizzen! Marshmellowhappen verdorie!

Ok. Ik geef het toe. Ik ben een Harry Potter-freak. Ik ken de boeken/films van voren naar achter en van achter naar voren, van links naar rechts en rechts naar links, van boven naar onder en van onder naar boven. Ik ben zelfs zo HP-geeky dat ik grijs haar krijg als ik de wederhelft betrap op een fout antwoord op een Harry Potter quiz op feestboek. jahaa..zo geeky ben ik…

Het spreekt voor zich dat uw aller Lievil de wederhelft zo snel mogelijk naar de zesde Harry Potter film heeft gesleurd (het scheelde niet veel of ik de levicorpus-vloek op hem uitgeprobeerd om hem als een balon aan een koortje de cinemazaal in te smokkelen. Spijtig genoeg ben ik geen heks.). Een recentie zal ik jullie maar besparen. Ik ga alleen even zeggen dat ik het de minst Potterachtige film van de reeks vind maar daarom is hij juist goed. Door de nadruk te leggen op de pubergevoelens (lees: hormonen) van de hoofdpersonages, wat een goede aanloop is voor de volgende twee films. Harry Potter en de halfbloed prins  toont voornamelijk aan dat de hoofdpersonages ouder, verantwoordelijker en volwassener worden. En met andere woorden klaar zijn om de strijd tegen Hij Die Niet Genoemd Mag Worden aan te gaan. Er zijn echter enkele subplots die ik wel mis. Hoe Remus en Tops een stel worden bijvoorbeeld.

Anywho voor de geïntereseerden heb ik op jouwtube een behind the scenes gevonden:

En nog even dit: Ik mag dan wel een HP-freak zijn maar, bij Merlijns ongewassen onderbroek, deze mensen zijn mij toch net iets te geeky!