Gegroet,

Uw aller, voor de laatste keer, Lievil

Needless to say dat uw aller Lievil daar wat verandering in wil brengen. Daarom spendeer ik mijn avonden aan het afkruisen van bovenstaande lijst. Het voornemen om iedere avond een film te zien uit de lijst heb ik al verbroken, mijn oogleden zijn het namelijk niet iedere avond eens met desbetreffend voornemen. Desalniettemin doet uw aller Lievil haar uiterste best om haar filmkennis te verbreden. Daarom heb ik gisterenavond de screwball-klassieker ‘Arsenic and old lace’ op mijn kijkkast laten verschijnen.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik wat twijfels had over deze film toen ik de achterflap van de dvd bekeek. Twee oude dametjes die met de beste bedoelingen oude en vereenzaamde heerschappen naar de eeuwige jachtvelden helpen. Deze kranige dames worden dan nog eens bijgestaan door hun neefje die zich Theodore Roosevelt waant. De bal gaat aan het rollen wanneer hun andere neef, een verstokte vrijgezel met een hekel aan het huwelijk als instituut maar die zich toch opeens getrouwd weet aan de liefde van zijn leven, de dames betrapt op hun nieuwste hobby. Oh ja, en dan is er nog een andere neef met criminele trekjes die nog wat extra roet in het eten komt strooien.

Met een fronsende wenkbrauwen liet ik het dvd-doosje voor wat het was en besloot Arsenic and old lace toch een kans te geven, het is immers een screwball komedie, een genre dat ik wel graag mag, al is het maar dat het heerlijk verfrissend is tegenover de hedendaagse comedy genres. Laat ons zeggen dat ik niet teleurgesteld werd door deze filmklassieker. Menige scenes hebben wel een glimlach of een lol weten te ontlokken, alsook het overdreven acteerwerk van filmlegende Cary Grant, de overdreven mimiek en gebaren dragen bij tot het komische van dit luchtige filmgenre. Meneer Grant liet nadat Arsenic and old lace werd uitgebracht echter weten dat hij het zijn slechtste acteerprestatie ooit vond omwille van het overacteren.

Bij wijze van uitsmijter geef ik jullie nog even een triviaal weetje mee: Arsenic and old lace is gebaseerd op een toneelstuk waarbij de rol van de criminele neef weggelegd was voor Boris Karloff a.k.a. meneer Frankenstein. Karloff was niet beschikbaar om dezelfde rol voor de film aan te nemen (gezien acteurs toen onder contract stonden bij één filmbedrijf). Daarom vervulde Raymond Massey de rol en loopt er door heel de film de running gag dat het criminele neefje precies op Boris Karloff lijkt, tot grote woede van desbetreffend personage.

Al bij al een heel entertainende film die uiterst geschikt is voor een avondje luchtig vertier. Alhier vind u de trailer:

Groot was dus mijn jolijt om toevalligerwijze te ontdekken dat de nieuwe nano, shuffle en touch bekendgemaakt waren. De meest opvallende transformatie is toch die van de iPod nano: iets groter dan de nieuwe shuffle maar met een touchscreen. Hoewel ik zowat popel om zelf eens zo een mini touchscreen ding in mijn ‘pollekens’ te hebben stel ik mij toch wat vragen bij de handigheid van zo een klein touchscreen. Dat het schermpje juist groot genoeg is voor een ‘tap or sweep’ is volgens Apple juist een voordeel. Ik zie mezelf eerder, in alle accident proneness, de verkeerde sweeps & taps uitvoeren wat tot redelijk wat frustraties kan leiden. Hoewel de dame op het filmpje op deze link wel toont dat het multitouch systeem goed werkt.

De iPod touch op zijn beurt heeft zo op het eerste zicht qua uiterlijk weinig veranderingen ondergaan. Maar ik ben wel verheugd om een lensopening op de achterkant van de iPod touch te zien. Ik was namelijk van zin om dit jaar een gsm met multitouch functie en een iPod touch te kopen, als vervangoplossing voor een iPhone, die mij toen toch wat duur leek voor een arme student. Door het gerucht van een nieuwe iPod touch mét videofunctie heb ik dan toch even gewacht met een iPod te kopen. Dat het dan nog HD video zou zijn zorgt ervoor dat ik hier ongeduldig op mijn bureaustoeltje zit te wippen.

Desalniettemin vraag ik me nu toch af of ik niet evengoed een iPhone kan kopen, de arme student heeft namelijk plaats gemaakt voor de onafhankelijke jongedame die haar eigen brood verdient. En als ik nu volledig eerlijk ben, mijn gsm laat toch (heel) wat te wensen over qua gebruiksvriendelijkheid en de calibratie van het touchscreen is niet echt bepaald je dat. Dilemma Dilemma Dilemma…

UPDATE: Uiteindelijk heb ik toch gekozen voor een iphone 3GS van 8GB (de Iphone4 leek mij toch nog iets te duur naar mijn goesting). Nu is het enkel nog wachten op mijn simkaart van Mobile Vikings.

Deze posters sierden de Japanse metro tussen 1976 en 1982 met als doel pendelaars wat schone manieren bij te brengen zoals daar zijn: neem niet alle plaats in door bijvoorbeeld uw krant wijd open te slaan, vergeet uw ‘plu niet en blijf achter de witte lijn wachten. Duidelijke inspiratiebronnen voor de posters zijn de traditionele Japanse cultuur (like duh!) en  manga’s (again, duh!) maar ook  westerse cultuur in de vorm van filmsterren, kunst en comics.

Deze posters zijn op hun beurt wel een leuke inspiratiebron voor grafisch ontwerp en webdesign. Meer posters vindt u hier.

Neen, mijn beste filmmakers, ik verheug mij er niet op om de toekomstige kaskrakers te bezichtigen met een extra bril op mijn poezelig reukorgaan. Ik draag al een bril en het vooruitzicht om van vieroog naar zesoog te evolueren vind ik alles behalve aangenaam. Daarenboven heb ik dan nog een kort neusje, dus die 3D-bril op het puntje van mijn snufferd bezorgd mij menig nies- en jeukaanvallen. En dan ben ik nog blij dat ik geen hoofdpijn krijg, zoals ik van menig andere bioscoopganger hoor.

Met andere woorden, de woorden “wordt vertoond in 3D!” of “ook in 3D!” worden niet op veel applaus onthaald ten huize Lievil. Ik betaal zelfs met plezier het goedkopere filmticket voor de 2D versie (dubbel winst voor mij gezien de portemonnee van een werkzoekende niet echt overloopt van de euro’s).

Of dat betekent dat ik volledig tegen 3D ben? Neen, niet echt, ik denk gewoon dat de technologie nog niet helemaal op punt staat (en dan heb ik het niet enkel over die irritante brilletjes) maar dat Hollywood zich door het succes van Avatar heeft laten meeslepen in het verhaaltje van de nieuwe technologie die de filmindustrie een nieuwe boost zal geven. En dan heb ik het voornamelijk over films die in 2D zijn gefilmd om daarna snel voor de première naar 3D geconverteerd te worden. Meneer Avatar deelt mijn mening over deze conversiefilms.

Ik ben van mening dat menig filmfabriek hoopt het publiek af te leiden met driedimensionale technieken terwijl de kern van de film niet is wat het moet zijn. Ik blijf wel vaker op mijn narratieve honger zitten bij een film die uitpakt met hun 3D-conversie. En als ik nu eerlijk ben, Avatar was een grafisch spektakel maar het pocahontasverhaaltje deed mij eveneens op bovengenoemde honger zitten. Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt, getuige onderstaande comic.

1. Utada Hikaru – Apple & Cinnamon

2. Kate Havnevik – Grace

3. Camera Obscura – Hands up baby

4. Robyn – Be mine

5. No doubt – Don’t speak

6. Joy Division – Love will tear us apart

7.The gathering – Saturnine

8. Hannelore bedert – Dissolvant

9. Françoise Hardy – Tout les garçons et les filles

10. The beegees – If I can’t have you

Het voorbije jaar heb ik veel bijgeleerd. Ik heb niet enkel websites leren bouwen, ik heb ook geleerd hoe SEO en usability een intrinsiek deel zijn van een goed werkende website. Daarover kan ik niet meteen iets tonen maar wel over wat mijn medestudenten en ik geleerd hebben op vlak van Photoshop en Illustrator (Flash is dan weer wat moeilijker om op deze blog te posten). Hieronder vinden jullie enkele voorbeelden die ik het tonen waard vind:

Photoshop

Afbeelding1: Maak een header + navigatie voor een website gebruik makend van een textuur
Afbeelding2:  Design een website met als doelgroep kinderen
Afbeelding3: Design een website met als doelgroep mannen

Illustrator

Afbeelding4: Maak een logo voor een zelfgekozen fictief bedrijf
Afbeelding5: Maak een voorwerp na met de mesh tool
Afbeelding6: Maak een schaakbord met 3 schaakstukken en enkele andere voorwerpen in 3D

Nu het studentendeel van mijn leven afgesloten is, wordt het tijd om de volgende deur te openen. Of ik een job in (web)design of -development zal rollen valt nog te zien, wie weet kom ik de job van mijn leven tegen in een totaal andere sector, who knows. Wat ik wel weet is dat ik er zin in heb om mijn eigen centjes te verdienen en volledig op eigen benen te staan. Hopelijk duurt de zoektocht naar vast werk niet al te lang.

Ik had het geluk om in Leuven op een heel fijn kot terecht te komen met heel fijne mensen. Het klikte meteen met de kotgenootjes en ieder sprongen ze er op hun manier wel uit. Zo ook Sophie. Ik ben nu eenmaal een persoon die niet snel vrienden maakt, laat ons zeggen dat ik door bepaalde omstandigheden geleerd heb om mensen niet al te snel te vertrouwen, maar met Sophie klikte het vrijwel meteen. Sophie is een heel sociaal persoontje  die er altijd in slaagde wat leven in ons Leuvense huishouden te brengen. Ze had een geweldige lach en glimlach waarvan iedereen, ook my dark and twisty self, weer happy van werd.

Ik herinner mij nog de vele avonden dat de dames van het kot gezamelijk de keuken bezetten en ons bescheiden kookplaatje lustig het eten opwarmde terwijl er werd geklaagd dat er wéér iemand met de kleine lepeltjes is gaan lopen of dat er één van ons geen zin had in afwassen wat er meestal toe leidde dat diezelfde persoon wat bestek van Sophie leende want die had toch messen en vorken met hopen. En de laatste examenperiodes waarbij Sophie en ik op Elisabeth haar kamer gingen studeren want we hadden alledrie wel wat morele steun van elkaar nodig om die dikke (en soms toch wel niet zo interessante) cursussen te studeren. Uiteraard mondde dat wel eens uit tot een avondje hilariteiten in plaats van stille studieperiodes. Ik herinner mij nog heel levendig hoe wij met z’n drietjes in het Limburgs tegen elkaar begonnen te praten (de reden waarom ontsnapt mij even maar die doet er ook echt niet toe) met heel wat lachbuien als gevolg.

Naast een vriendin was Sophie ook een beetje de oudere zus die ik nooit heb gehad. Ik ben op kot altijd de jongste geweest en ook al scheelde ik maar 1 of enkele jaren met mijn kotgenootjes, de wijze raad die ik van onder andere Lenthe, Linda en natuurlijk van Sophie kreeg over bijvoorbeeld die grote angstaanjagende thesis hebben mij heel wat geholpen. Ze was ook één van de weinige mensen die ik ken die de waarheid zegt in plaats van een leugentje om bestwil. Als Sophie zij dat je gat niet te dik was in die rok dan kon je zeker zijn dat het ook effectief zo is. Nu voelt het alsof ik niet enkel een vriendin maar ook één van mijn zusjes kwijt ben.

Ik zou hier nog meer herinneringen kunnen ophalen maar ik vrees dat ik dan enkele dagen en een extra doos zakdoekjes nodig heb. Ik wil bij deze gewoon een beetje verdriet van mij afschrijven (en misschien heeft iemand anders er ook iets aan) want Sophie, meisje, ik mis je heel erg en hoop dat je nu ergens in den hemel als een engeltje rijstpap zit te eten met een gouden lepeltje…of zoiets…

Ik wou dat ik je nog één keer kon
horen lachen
‘dag buurman!’ horen zeggen tegen Vincent
horen kibbelen met Lieven terwijl jullie oxo op een sudoku-kadertje aan het spelen zijn
“mimimimimi!” geluidjes horen maken
horen zingen want je had een geweldige stem en dan bij voorkeur één van je lievelingsnummers:

Anywho, dit wou ik toch wel even meegeven omdat het gewoon zo een geweldig idee is. Uw aller Lievil had zin in wat nieuwe muziek exploraties en besloot eens rond te snuisteren op enkele muziekblogs alwaar ze een linkje vond naar een nieuwe collaboratie tussen Röyksopp en Robyn. Laten dat nu juist twee van uw aller Lievils favoriete muziekmakers zijn. Zodoende klikten we lustig verder naar de website van het hierboven genoemde Zweedse roodborstje. En wat vonden we daar? Een website met een volledig draggable content, van interactiviteit gesproken noem ik dat!

Tijdens het vorige semester hebben mijn klasgenoten en ik een introductie tot jquery UI (UI = user interface) gekregen alwaar onze docent webdesign ons een typisch voorbeeld van een drag, en ook droppable, toepassing liet maken: het winkelkarretje en winkelartikelen. De meesten zullen wel weten waar ik het over heb: men neme wat men kopen wille en slepe het naar de winkelkar en poof! je aankoop zit in het winkelkarretje! Een meer rudimentair voorbeeld vind je op de site van jQuery UI (alwaar men ook de nodige documentatie vindt om zelf met deze programmeertaal aan de slag te gaan).

Behalve bovengenoemde voorbeeld van het winkelkarretje kon ik zelf niet meteen op andere voorbeelden komen van een toepassing van draggable en droppable items. Tot ik de site van Robyn zag. Als voorbeeld onderstaande screenshots van Robyn.com. Ieder contentvenster kan daarenboven groter of kleiner gemaakt worden, zie het blogvenster dat in de tweede screenshot links bovenaan staat.

Old Spice is niet zo gekend hier maar voor de inwoners van de US of A  is het één van de meest gekende “mannenzeepjes en dergelijken”. Het filmpje draagt de titel ‘The man your man could be’ en komt er ruwweg op neer dat een acteur waar menig vrouwen wel een date zou willen Old Spice aanprijst met de boodschap: uw vent mag er dan niet zo lekker uitzien als mij maar hij kan wel zo lekker ruiken als mij. Ik vind het een beetje de Mac vs. PC reclame voor male grooming products (vergeet vooral niet de drie laatste woorden met een posh Brits accent op te zeggen).

Als je het filmpje op zich al amusant vond, dan vind je de werkwijze waarschijnlijk even amusant: Men neme één Don Juan, een badkamer, een jacht en een paard. Men laat de Don Juan van dienst zichvan de badkamer naar de boot naar de edele viervoeter verplaatsen in 1 take. U hoort leest het goed: 1 enkele take. Geen special effects of greenscreenerij, meneer Juan stapt uit het douchedecor, het douchedecor wordt d.m.v. een kraan weggetrokken, daar verschijnt het ik-ben-stinkend-rijk-en-op-zee-decor, ‘s mans handdoek maakt plaats voor een trui over de schouders die dankzij ijzerdraad in de juiste plooi op mister Juan zijn gespierde schouders valt. De hand met diamanten is een valse arm en hand vernuftig verborgen door de camerahoek, Juan neemt plaats op een stoeltje dat op slinkse wijze wordt vervangen door een paard. Maar hoort u vooral van de makers zelf hoe de reclamespot tot stand kwam. Het wordt pas interessant vanaf 4min22.