Archive for augustus, 2008

Boys and toys?

Nog voor het hele trombose voorval vroeg mijn wederhelft mij om een soort van pasfoto van hem te trekken. Hij had er namelijk eentje nodig voor de site van Het Nieuwsblad (meneer gaat binnenkort voor Het Nieuwsblad bloggen).

Dus 2 seconden later kreeg ik een Canon in mijn handen geduwd (waarna hij het terug uit mijn handen plukte om “toch nog even een paar aanpassinkjes te doen”). En mocht ik eens met zijn teergeliefde fototoestelletje prutsen. Omdat mijn wederhelft een beetje “enthousiast” van aard is ( als in: hij heeft energie teveel) kan hij dus niet voor lang gewoon stilzitten en moet hij eventjes zichzelf kunnen zijn. Gevolg: 1 gewone foto per 2 onnozele foto’s.

Ik had hem beloofd er niet teveel van online te zetten. Maar deze gekke koppen kan ik jullie toch niet onthouden. 😉 En let ook eens op zijn uberstylish Kansas T-shirt *kuchkuch*

Men zegt wel eens Boys and their toys maar deze jongedame vond het ook wel fijn eens met een semi-pro toestel te mogen spelen.

Tromboses: hoe krijg je ze, wat zijn de gevolgen en hoe vermijd je ze (3)

Mijn been is ondertussen al minder opgezwollen, het begint zowaar normale proporties te vertonen. Nog even en ik kan een steunkous dragen in plaats van die ellendige windsels. De pijn is zowaar slechts latent aanwezig, behalve wanneer ik stap (vaarwel Dafalgan!). Bij deze ook een ferme hoera! aan de Makro omdat ze daar naast winkelkarretjes ook rolstoelen voor een muntje ter beschikking stellen.

Maar nu over naar de orde van de dag en dat is: Het vermijden van tromboses

Spijtig genoeg bestaat er geen superformule om bloedklonters te vermijden. Sommige mensen hebben nu eenmaal meer aanleg om het eens voor te hebben (foutje in het immuunsysteem, aangeboren afwijking aan de bloedvaten,…) maar toch zijn er enkele tips die ik wil meegeven.

– Ten eerste (en je hoort mij al afkomen): Beweging! Veel bewegen en sporten is goed voor de bloedomloop en bijgevolg is het ook goed tegen tromboses. Na aan trombose is het misschien het beste om te gaan zwemmen. Aangezien het de enige sport is waar je geen (of weinig) last hebt van de zwaartekracht (die er bijvoorbeeld na lang wandelen kan voor zorgen dat je been weer wat opgezwollen is). Wel lichtjes ironisch voor mij want ik loop al een heel academiejaar rond met de gedachte om in het weekend te gaan zwemmen (zaventem heeft een prachtig zwembad om baantjes te trekken en absoluut niet duur voor inwoners van de gemeente). Maar je kent dat he, een hele week bloed zweet en tranen op toch maar die ene paper af te krijgen of toch maar mee te zijn met de les (proffen die 5 hoofdstukken per les zien, poeh!) en dan heb je in het weekend alleen nog maar goesting om in je luie zetel te liggen.

Vermijden van een trombose op een lange vlucht

– Zie dat je genoeg vocht binnenkrijgt! Doordat er geen verse lucht binnenkomt ga je zowel vanbinnen als vanbuiten uitdrogen. Natuurlijk zijn de kleine porties die je op de vlucht krijgt niet voldoende maar de stewardess zal je zeker niet scheef bekijken als je nog meer water vraagt. Volgens mijn huisarts moet je toch ongeveer een liter water per 6 uur drinken.

– Beweeg! Ik heb zelf de slechte gewoonte op mijn krap stoeltje te blijven zitten. Niet echt goed voor de bloedomloop. Af en toe eens het gangpad op en af wandelen kan wel helpen. Op sommige vluchten vind je een steekkaart met een aantal oefeningen die je al zittend kunt doen.

– Nog een tip van de huisarts: neem een aspirientje voor de vlucht. Aspirine heeft namelijk een bloedverdunnende eigenschap. Volgens de huisarts zijn er ook speciale pilletjes die je voor soortgelijke doeleinden voor de vlucht kan innemen maar meer wist hij mij er ook niet over te vertellen.

En nu we het toch over vliegen hebben, hier de clip van Goldfrapp – Pilots

En dit dansje van Feist – My moon my man wil ik toch ook eens doen op de luchthaven :-p

Tromboses:hoe krijg je ze, wat zijn de gevolgen en hoe vermijd je ze (2)

in mijn vorige post had ik het over mogelijke oorzaken van een trombose. Nu ga ik het hebben over de gevolgen. Nu, ik denk dat de meesten onder ons wel weten dat het niet bepaald aan te raden is een trombose onbehandeld te laten. Ik denk ook niet dat iemand dat zou willen aangezien het ongelofelijk veel zeer doet, je been zwelt op omdat het bloed geen makkelijke weg (lees: langs de hoofdader) naar boven vindt. Het kan soms zelfs zo opzwellen dat ze het in het ziekenhuis moeten openleggen omdat het anders zou scheuren (gelukkig is dat bij mij niet het geval.

Over tromboses richting je hersens kan ik (gelukkig!) niet meespreken maar als ik de woorden ‘beroerte’ en ‘dood’ schrijf, jullie al genoeg weten.

– De gevolgen: hoe wordt een beentrombose behandeld?

Nadat men heeft vastgesteld dat het wel degelijk om een trombose gaat (jeej voor U.Z. Leuven en veelvuldige onderzoeken) gaat men de patient bloedverdunners toedienen. Dit zijn spuitjes in de buik die niet echt aangenaam zijn maar geloof mij, die spuitjes zijn peanuts vergeleken met de pijn van de bloedklonter in je been. Daarna schakelt men over op pilletjes (in mijn geval Marcoumar) die later de spuitjes zullen vervangen als de patient uit het ziekenhuis ontslagen wordt.

Die pilletjes moet ik nu een heel jaar nemen. Door regelmatig bloed te laten prikken bij de huisarts wordt vastgesteld hoe dun/dik mijn bloed is en wordt de dosis daaraan aangepast. Eigenlijk zijn die spuitjes en pilletjes geen bloedverdunners maar antistollingsmiddelen. Toch noemt met deze in de volksmond bloedverdunners. Wat er eigenlijk wordt gedaan met die pillen, is dat men de vitamine K in het lichaam onderdrukt (maar toch ook weer niet teveel, je bloed mag nu ook weer niet te dun worden). Toch is het belangrijk dat men zijn gewone voedingspatroon behoudt. Zelfs als men een vitamine K-rijk voedingspatroon heeft moet men dit blijven behouden, het heeft namelijk geen zin om hiermee de dosis bloedverdunners/antistollingsmiddelen te beïnvloeden.

Om de zwelling in het been te verhelpen moet je windsels rond je been dragen. Deze helpen ook het been te ondersteunen bij het stappen. Eens je uit het ziekenhuis wordt ontslagen mag je terug wat beginnen bewegen (je been is ondertussen, door de goede zorgen in het ziekenhuis, al wat ontzwollen en minder stijf). In mijn geval: wat door het huis manken en eens dat dat gaat, de tuin eens verkennen. Eens ik mij echt beter voel ga ik nu toch eens beginnen met zwemmen Babysteps babysteps… En ik ben verdorie al zo ongeduldig!

Eens je been er terug gewoon uitziet moet je naar de bandagist voor een steunkous. Deze moet je ten minste 3 maanden dragen, misschien langer, afhankelijk van wat het onderzoek binnen 6 weken zal zeggen. Ook nog belangrijk:tijdens het slapen moet het been (ontdaan van windsels of kous) wat hoger liggen voor een betere bloeddoorstroming.

– Wat gebeurt er nu met de bloedprop?

Deze zal niet gewoon verdwijnen (of toch heel uitzonderlijk). Deze zal zijn eigen evolutie doormaken. Dankzij de medicatie zal hij niet groter worden. Toch kan de medicatie er niet voor zorgen dat hij gaat verdwijnen. Wat er eigenlijk gebeurd is dat de bloedprop zal veranderen in littekenweefsel en zich stilletjesaan hechten aan de ader. Dan moet het bloed een weg langs de bloedprop in de ader vinden, het bloed zal er langs moeten zien te kronkelen. Het kan ook gebeuren dat het hele verstopte stuk van de ader littekenweefsel wordt, dan moet het bloed andere kanalen vinden om zich een weg naar boven te banen. Welke van deze 2 uitkomsten het zal zijn maakt in principe niets uit, je zal je bij het ene niet slechter voelen dan bij het andere.

En dan nu nog een streepje muziek uit de ipod:

En dan nu het übercoole dansje van BandyToaster. Als ik mij beter voel bezondig ik mij misschien ook aan zo’n dansje 😛

Trombose: hoe krijg je het, wat zijn de gevolgen en hoe vermijd je het?

Zoals jullie in mijn vorige post konden lezen zit ik dus met een bloedklonter (a.k.a. trombose) in mijn linkerbeen. Ok, technisch gezien zit de klonter iets hoger maar het is voornamelijk mijn lies en been dat er last van heeft. Daarom voel ik mij een beetje verplicht wat nuttige info over een (been)trombose te schrijven.

Hoe krijg je het?

Volgens professor Verhaege (U.Z.Leuven) is dat meestal door een samenloop van verschillende factoren.

In mijn geval waarschijnlijk omdat ik een ‘smalleke’ ben. Het is namelijk zo dat de ader die van links komt (medische termen moet ik jullie schuldig blijven) moet naar het rechterbeen en de ader van rechts naar het linkerbeen. Dat wil zeggen dat ze elkaar kruisen. Deze bevinden zich achter (of was het voor?) de ruggegraat. Als je wat aan de dunne kant bent, en een holle rug hebt, kunnen die aders wat geklemd zitten. Dat is meestal de ader die naar links moet (daarom dat men ook meer tromboses aan het linkerbeen dan aan het rechter ziet).

Een tweede mogelijke oorzaak is dat ik, zoals jullie weten, naar Thailand ben geweest. Dat wil zeggen: een lange vlucht en dus lang stilzitten. Niet zo goed voor het lichaam. Daarnaast droog je ook uit in een vliegtuig omdat er nu eenmaal geen verse lucht kan ingevoerd worden. Je droogt niet alleen vanbuiten maar ook vanbinnen. Dit is een probleem waar de luchtvaart al lang mee zit. Of toch volgens mijn vader, die zelf in de luchtvaart werkt en bijgevolg de nefaste gevolgen van een lange vlucht kent (vandààr dat ons pa om de haverklap vraagt of ik niks wil drinken op de vlieger, kids listen to yer parents!)

Ten derde zijn er ook enkele elementen die een kans op trombose verhogen. Zoals de pil, en vooral de pil gecombineerd met roken (blegh! sigaretten!). Nu niet panikeren, de pil is geen oorzaak maar kan mogelijk de kans op een trombose verhogen. Om het met de woorden van prof Verhaege te zeggen: Als iedereen die de pil neemt en rookt een trombose zou krijgen zou het ziekenhuis vol liggen!

Ten vierde een immuunsysteem dat niet goed werkt tegen het klonteren van bloed. Spijtig genoeg kunnen ze dat alleen controleren na de behandeling met bloedverdunners aangezien deze het bloedonderzoek wijzigen.

Er zijn misschien nog oorzaken maar deze zijn de meest prominente in mijn geval.

Om mijn postjes niet te uitgebreid te maken zal ik in een volgende post eens vertellen hoe ze een trombosebeen behandelen.

Om toch een beetje crossmediaal te werk te gaan (alleen een tekstje lezen is maar saai) ̩̩n van de liedjes die nu veelvuldig op mijn ipod worden afgespeeld: Daniel Bedingfield РGotta get through this (heel toepasselijk, of toch de titel)

Wisten jullie trouwens dat er een Britse versie en een Amerikaanse versie van de clip is?

Britse versie

Amerikaanse versie

Is het een vliegtuig, is het een vogel? Nee het is een trombose

Ik heb lang nagedacht of ik dit wel zou schrijven maar ik heb echt de behoefte om mijn hart te luchten.

Zoals jullie hebben gemerkt ben ik al enkele daagjes niet echt actief geweest op mijn blog. De reden daarvoor is dat ik in het ziekenhuis lag. Hoe dat gebeurd is, zal ik jullie meteen vertellen.

– Het begon allemaal bij een onschuldige blaasontsteking. Lieviltje naar de huisarts. Huisarts schrijft antiseptieven voor. De urinetest wijst enkele daagjes later uit dat het om een lichte infectie gaat en dat het wel snel zal beteren. Maar de ontsteking betert niet echt. Op een gegeven moment krijg ik geweldig veel pijn links in mijn lies.

– De pijn werd op maandag 11 augustus zelfs zo erg dat ik met tranen in mijn ogen naar spoed in U.Z.Brussel (Jette) gebracht. Na een kort onderzoekje van dokter 2 (dokter 1 heeft snelsnel een urinetest en bloedafname gedaan, daarna nooit meer gezien) laten ze mij daar een goed aantal uren gewoon in de box liggen. Zonder enige uitleg. Het enige dat dokter 2 zei was dat de pijn te laag ligt voor een blaasontsteking en dat er (naast de blaasontsteking) misschien iets gynaecologisch zal zijn. Na enkele uren komt een verpleger mij zonder boe of ba naar een andere afdeling brengen. “Hier wachten tot ze uw naam afroepen juffrouw” en weg was hij. Maar waar was ik?? Pas toen ik naar de wc strompelde zagen mijn ma en ik een plaatje met “Afdeling Gynaecologie”. Aha…

– De gynaecologe doet haar onderzoek (en laat mij daarbij even schrikken als ze achter een zwangerschapstest vraagt) en komt tot de vaststelling dat er een vochtophoping op mijn eileider was. Om een ontsteking te voorkomen (en de blaasontsteking verder te behandelen) geeft ze mij een kuur antibiotica. Wel 2 verschillende (zware) antibio’s.

– NA 2 dagen pillen slikken verbetert het niet echt. Allemaal wel normaal denk je, de medicatie heeft wat tijd nodig om te werken. Maar dan vraag je jezelf af of je toestand wel kan verslechteren met medicatie. Ik kon op dit moment met moeite stappen van de pijn in mijn lies. Mijn linkerbeen voelde constant moe aan. Die nacht kon ik al helemaal niet slapen, de pijn was gewoon onhoudbaar. Dus Lievil terug naar spoed om 3u ’s nachts. Ik doe mijn uitleg bij de gynaecologe van wacht en het eerste wat ze zegt is ‘waarom komt u naar spoed, kom toch overdag op consultatie’. Ik verga hier van de pijn en ik zou dus nog de hele nacht moeten  creperen om de volgende ochtend te zien wat er scheelt. Juist ja… Nu ik ben niet meteen iemand die snel in de tegenaanval gaat als iemand een nogal aanvallende houding tegenover mij heeft. Maar steek het op de slechte (lees: geen) nachtrust en de pijn maar toen heb ik toch even mijn gedacht gezegd. Toch blijft mevrouw de gynaecologe mij als een kleinzerig wicht behandelen.

Na even gevoeld te hebben aan de pijnlijke plek komt ze tot de conclusie dat het niets met mijn baarmoeder maar met mijn spieren daar te zien heeft. Maar stuurt ze mij naar iemand die mij daarmee verder kan helpen? Nee hoor! Nog even een vaginale echo doen. Voor de mensen die dat niet kennen: een echografieapparaat dat er uitziet als een overmaatse dildo. Alleen dan minder plezierig (veronderstel ik). Nu, de vorige gynaecologe verexcuseerde zich tenminste voor ze ermee ‘binnenging’ en ging dan heel geleidelijk ondertussen vragend of het geen zeer deed. Wat ik heel correct vond, het is immers iets wat in je meest intieme plaatsen rondtast (oei oei flair-alarm!) en zeker als het de eerste keer is, maakt dat het onderzoek toch al iets minder onaangenaam. Wat deed deze gynaecologe? Recht erin, zonder enige waarschuwing. Natuurlijk deed dat wel zeer en heb ik dus wel een keertje of twee ‘auw!’ geroepen. Haar reactie: “Kalm he juffrouw!”. Fijn, ik voelde mij juist aangerand en ik moet dus kalm blijven. Na het onderzoekje (waar ze trouwens niets op terugvond) gaf ze mij nog een preek over strikt uw medicatie nemen (Nu, ik ben niet bepaald iemand die medictie vergeet, integendeel zelfs. Ze is tegen de verkeerde persoon aan het preken) En maakte een afspraak voor een gynaecoloog overdag “want u heeft echt een gynaecologisch probleem”.

– Gynaecologisch probleem? Yeah Right! De dag erna deed het nog zeer, ik heb toch nog kunnen slapen dankzij een Dafalgan (ik mocht dus blijkbaar wel pijnstillers nemen met die antibiotica, nog iets wat ze mij niet hadden gezegd. De gynaecologe from hell vertelde mij nogal verbaasd dat je bij alle antibio paracetamolachtige pijnstillers mag nemen, parate kennis voor haar maar niet voor mij). ’s Avonds wil ik een bad pakken maar merk dat mijn linkerbeen enorm is opgezwollen en zo stijf als een steen. Dus de dokter van wacht ( onze huisarts was juist op vakantie) komt kijken en ziet meteen wat het is: een trombose.

– Ik word halsoverkop naar de spoeddienst in Gasthuisberg Leuven (U.Z. Leuven) gebracht. Op aanraden van de dokter van wacht. Zij vond overigens ook dat ik te weinig onderzocht werd op de VUB. Eenmaal daar aangekomen werd ik onderzocht op iedere mogelijke manier. Dokters lopen in en uit, geven informatie, als ze resultaten hebben worden die ook gegeven… Kortom, een heel andere manier van werken dan de VUB. Toegegeven, ze wisten (eindelijk!) wat ik had maar wat een verschil! Hier had ik het gevoel dat men tenminste aan de patient dacht en niet aan snelsnel zoeken wat er is en bij het eerste het beste denken ah ja dat is het.

Bij deze wil ik dus even zeggen dat ik de mensen van Gasthuisberg heel dankbaar ben voor hun goede zorgen, ook de verpleegsters die echt lijken te geven om de patienten. De spoeddienst van U.Z.Brussel kan nog veel leren van U.Z.Leuven op vlak van professionaliteit en patientenzorg. Over de andere afdelingen van Brussel spreek ik mij niet uit.

Volgende post meer over tromboses enzo want deze is al een lange klepper!

Wat Rong Khun

De laatste foto’s die ik van Thailand gemaakt heb zijn er van de tempel Wat Rong Khun in Chiang Rai, een stad in het Noorden van Thailand.

De tempel is het meesterwerk van de Thaise schilder Chalermchai Kositpipat. Deze zeer getalenteerde schilder wou iets teruggeven aan zijn gemeenschap en land en besloot daarom deze ongelofelijke tempel te bouwen. De tempel is nog niet af, hij zou uiteindelijk uit 9 verschillende gebouwen moeten bestaan. Kositpipat verwacht niet dat de tempel af zal zijn voor hij sterft (hij is ondertussen de 50 gepasseerd en hij verwacht dat er nog minstens 20 jaar werk aan is) daarom heeft hij reeds een team klaargestoomd om het werk van hem over te nemen. Ik denk dat het wel duidelijk is dat dit ’s mans levenswerk is. Maar genoeg geschreven, nu foto’s!

De witte kleur van de tempel staat voor Boeddha’s zuiverheid en de stukjes glas verwerkt in de versieringen staat voor Boeddha’s wijsheid. Spijtig genoeg was het die dag bewolkt, ik kan me alleen maar voorstellen hoe mooi het glas in de zon zou kunnen reflecteren.

En nu de commentaar van mijn vriend: ‘Je had moeten wachten tot die man rechts weg was.’

Zoals je kan zien wordt er hard gewerkt om de vele details en versieringen van de tempel te vervaardigen.

En dans!

Omdat de Sanctuary of Truth tempel nog niet helemaal af is, en misschien ook omdat niet iedereen geïnteresseerd is in een hoop houten palen biedt het Sanctuary of Truth ook een dolfijnenshow en een vertoning van enkele traditionele Thaise dansen.

Persoonlijk vond ik de dolfijnenshow niet zooo speciaal. Daarom ook dat ik er geen beelden van heb.

De traditionele dansen daarintegen waren wel interessant. Daarom enkele korte filmpjes:

Het tweede filmpje duurt maar enkele seconden omdat mijn geheugenkaartje vol was (mental note to self: meer geheugen kopen!)

Nog enkele fotootjes: