Archive for september, 2008

Radio Scorpio: foto’s deel 2

Zoals jullie in mijn vorige post konden lezen ben ik een vrijwilliger bij Radio Scorpio in Leuven. De bijhorende foto’s waren van mijn wederhelft. Vandaag krijgen jullie mijn foto’s, getrokken met het fototoestel van de wederhelft. Laat je niet misleiden door het onderschrift, de foto’s zijn wel degelijk van mij, Fred heeft gewoon het automatisme ontwikkelt om bij het exporteren van de foto’s zijn naam onderaan de foto te plaatsen 🙂

Kelly (links) van Scoops en Ellen (rechts) van het cultuurprogramma A propos.

Pieter R. presenteert het nieuws (naast radio maken heeft Pieter ook zijn eigen muziekblog)

Robin (links) en Maite (rechts) prutsen aan de techniektafel terwijl Pieter R. zijn ding doet.

De wederhelft, being 110% himself…again. (Nu weet ik niet of ik Scorpio moet bedanken of aftuigen omdat ik dit speciaal geval daar heb ontmoet).

Fred is weer eens zichzelf, hoofdredacteur Pieter (midden) die maar niet in de lens wil kijken… al een geluk dat Pieter R.  zo vriendelijk is om naar de camera te lachen

Zoals ik reeds in Boys and Toys wist te vertellen, is het werken met een (semi)pro fototoestel verslavend. Jullie mogen je nog aan foto’s verwachten die ik met het toestel van de wederhelft heb getrokken, misschien zelfs in een volgende post 😉

Advertenties

Radio Scorpio

Het nieuwe academiejaar is maandag van start gegaan en daarmee zijn de uitzendingen van Scorpio Scoops, het nieuwsprogramma van Radio Scorpio, ook herbegonnen.

De oudste vrije radio van België, ook wel gekend als de Leuvense studentenradio, draait voornamelijk op (u raadt het nooit) studenten. Waaronder ook ondergetekende. Vorig jaar vroeg goede vriendin Inès, die toen stage liep bij Scorpio Scoops, of ze mij mocht interviewen in verband met Thailand. Nog voor ik goed en wel kon toestemmen duwde ze mij de studio in, drukte ze een microfoon onder mijn neus en klemde ze een hoofdtelefoon op mijn ‘bolleken’. Ergens tussen de vragen door werd mijn interesse voor de radio gewekt.

Afgelopen donderdag strikte Scoops Frank Vander linden van De Mens voor een interview (dat u binnenkort op de Scoopsblog kan herbeluisteren). De wederhelft liet deze kans niet aan zijn reukorgaan voorbij schieten om een portretje van De Mens te kunnen maken (nadien heeft hij nog foto’s van het optreden op de Studentenwelkom gemaakt, binnenkort op FHfoto). Ik, opportunist dat ik ben, liet diezelfde kans niet voorbijgaan om nog maar eens met zijn fototoestel aan de haal te gaan en foto’s van de Scorpio studio te maken.

Maar omdat die nog in het geheugenkaartje van de wederhelft zitten, hier alvast de foto’s die hij in de studio heeft gemaakt.

De Studio:

Robin en Maite aan de techniektafel

Hoofdredacteur Pieter die een ananas aan het schillen (lees:mishandelen) is.

X-factor à la Lievil

Tijdens het zappen gisterenavond bleef ik hangen bij X-Factor. En omdat het kastje-met-de-bewegende-beelden toch niks zinnigs te vertonen had dacht ik “Leuk! Mensen die denken dat ze kunnen zingen terwijl ze nog erger kwelen dan onze kater als hij honger heeft uitlachen”.

Maar na het zoveelste gejank had ik verdorie toch de behoefte aan wat degelijk zangwerk. Daarom dook ik eventjes in mijn uitgebreide muziekarchief. Deze mensen mogen van mij eens met elkaar wedijveren in een X-factor à la Lievil:

De nog jonge en hier vrij onbekende Kelly Sweet (Hier met een cover van Aerosmith)

De reeds heen gegane Jeff Buckley (veel te vroeg, veel te vroeg). (Cover van Leonard Cohen)

Een dijk van een stem, en een ab-so-lute X-factor. Zowat iedere man die van zware metalen houdt dweept met Christina Scabbia van Lacuna Coil. Waaronder ook mijn wederhelft *jaloerse blik*. (Gelieve de zanger even buiten beschouwing te laten).

Gene Simmons mag dan wel de langste tong hebben van de rock and roll, Steven Tyler heeft de grootste mond. Letterlijk. En dat kan wel helpen om de trillingen van je stembanden hoorbaar te maken.

Een opleiding als operazangeres en een succesvolle carrière bij metalband Nightwish. Wat meer heeft een mens nodig om de stem te trainen om uiteenlopende genres te zingen? Tarja Turunen mag dan misschien net iets teveel divagedrag vertoont hebben voor de mannen van Nightwish (of zo wordt toch gefluisterd), alleen kan ze het zeker ook aan.

Weer eentje die is heengegaan. Volgens veel de stem der stemmen. En dat hij gouden stembanden heeft bewijst hij op het, weermaals volgens velen, lied der liederen. Freddie Mercury zingt Bohemian Rhapsody.

Een vrouw met ballen en één van mijn allergrootste voorbeelden. Ik neem niet snel het woord ‘Idool’ in mijn mond maar voor Shirley Manson maak ik graag een uitzondering.

Wat krijg je als je enkele liters madness, oosterse invloeden en een geweldige stem onder een bunsenbrander houdt? De mad professor of rock and metal: Serj Tankian.

Een van de weinige mensen met zulk stembereik. Na een dieptepunt van slutty behaviour en dirrty songs werd Christina volwassen en transformeerde in een ware popdiva wiens zangtalent (terecht!) de boventoon voerde (i.p.v. onthullende kleren en daarbij horende dansjes).

En last but definately not least. Maak zin met: Dijk, stem, Chris Cornell, hebben, een.

De wederhelft heeft reeds ’s mans capaciteiten live mogen aanhoren *nog eens jaloerse blik in zijn richting*. En volgens hem moet Chris Cornell zijn mond niet eens helemaal opendoen om zichzelf tot achteraan de zaal duidelijk hoorbaar te maken.(Hier nog met Audioslave)

Essence from Thailand

Gisteren vond er in Stokkel (Brussel) een Thais festival plaats georganiseerd door de Thaise ambassade. Het is ondertussen al de derde editie van The essence of Thailand. Hoewel het maar de derde editie is, liep er heel wat volk rond, het plein was zowaar te klein voor de vele bezoekers. Zowel Thai als Belg drumde voor de verschillende eetstandjes van de Thaise restaurants die hun verrukkelijke gerechtjes probleemloos weten verkocht te krijgen. Een waar festijn voor neus en mond.

Spijtig genoeg had ik geen fototoestel. Maar toen kreeg ik het briljante idee om mijn dessertjes (dat is het enige wat toen nog niet op was) thuis te fotograferen, om jullie toch een beetje te laten watertanden.

Dit gerecht noemt men Khanom Chun. Het is een van mijn favoriete Thaise desserts omdat het niet zo mierzoet is als de meeste Thaise zoetigheden. De voornaamste ingrediënten zijn kokosnootmelk, suiker, tapiocabloem (maniokbloem) en gewone bloem. Deze versie bestaat uit afwisselend witte en groene laagjes, er bestaan ook versies met gradaties groen per laag. De groene kleur is afkomstig van de bladeren van de Pandanusplant. Khanom Chun bestaat uit 9 verschillende laagjes omdat het getal ‘9’ geluk zou brengen. Daarom wordt het in Thailand soms ook gebruikt voor ceremonies die geluk moeten afdwingen (bvb. huwelijken).

Het tweede dessert is eerder een favorietje van mijn moeder: Khanom Thua Paep. Deze gele of groene halve maantjes met mungboon (peulvrucht gerelateerd aan de sojaboon) vind ik persoonlijk iets te flets van smaak (ons ma is geen fan van zoet) en de mungbonen smaakten een beetje naar pindanoten (ik ben absoluut geen fan van gerechten bereid met pindanoten. Ik vind ze alleen lekker uit het vuistje, anders niet. Absolute tegenstander van pindakaas, hierzo). Belangrijkste ingrediënten zijn rijstbloem, kokosnootmelk, geschaafde stukjes kokosnoot en natuurlijk mungbonen. De halve maantjes worden overigens ook gevuld met de bonen.

En als laatste noot een dikke awoert aan de mensen die frietjes aan het eten waren op het feest. Dan heb je eens de kans om verscheidene gerechten te proeven (aan een aardig prijsje nog wel dus voor het geld moet je’t ook niet laten) die je waarschijnlijk zelf niet zo makkelijk ineen weet te flansen. Schaam op jullie!

Bender Parts

De Belgische band Johnny Berlin brengt deze maand hun tweede videoclip uit.

De jongens uit Sint-Truiden hebben besloten om Bender Parts als hun tweede single uit te brengen. Puik plan lijkt mij, het is tevens mijn favoriete nummer op hun album Find what you love and let it kill you (het titelnummer kan ik trouwens ook best wel smaken). Al is het maar omdat de intro van Bender Parts verdorie een week in mijn hoofd heeft rondgespookt na het releasefeestje van hun album in Rumba&Co in Leuven.

Voor de liefhebbers van bands die een snuifje Joy Division, Interpol en consorten bevatten, met een mespuntje Smashing Pumpkins, is deze band een absolute aanrader.

De clip voor Bender Parts is opgebouwd uit stopmotionbeelden van Johnny B. die van jetje geeft afgewisseld met de gigantisch geweldige tekeningen van Tim Den Tijn. Het begint allemaal bij een schets van 2 droevige mannetjes die een hart vasthouden. Bij de begindeuntjes van Bender Parts pompt er rode verf a.k.a bloed uit desbetreffend hart. De rode verf kruipt waar het niet gaan kan.

Mijn aanraders van het album: Four (eerste single), Bender Parts, Find what you love and let it kill you, We still want money

Bij deze: in de Afrekening stemmen die handel!

I’ve got a jar of dirt

Uit verveling heeft mijn wederhelft mijn dvdcollectie eens onderuit gehaald (of toch de vrij kleine collectie thuis) en wou nog eens naar Pirates of the Carribean: Curse of the Black Pearl kijken.

Aangezien ik nooit nee zeg tegen een filmpje werd het dus een avondje ‘Yoho! Yoho! A pirate’s life for me!…and really bad eggs’. Johnny Depps interpretatie van Jack Sparrow (het stemmetje in mijn hoofd: it’s Captain Jack Sparrow love) blijft één van de betere komische filmfiguren. En dat deed mij dan meteen aan enkele even komische youtubefilmpjes over bovengenoemde schavuit denken.

Na de film werd de laptop eens bovengehaald om deze geweldige filmpjes eens aan de wederhelft te tonen. Toen meneer op de grond lag van het lachen dacht ik, deze filmpjes kan ik jullie toch ook niet onthouden 😉

I’ve got a jar of dirt

Why is the rum gone?