Archive for februari, 2009

Find what you love

…and let it kill you. Dat is de titeltrack van Johnny Berlin’s debuutalbum.

Het is één van mijn persoonlijke favorietjes en ik ben dus ook superblij dat de Sint-Truidense Johnny’s van Berlijn besloten hebben om dit nummer tot hun volgende single te bombarderen.

In de videoclip herken je Vic De Wachter (De zaak Alzheimer, De indringer,…) die als een soort maffioso geflankeert door 2 zware jongens in het bos een klusje gaat klaren. Voor meer details, zie de videoclip:

Je kan dit jong talent in de Humo Top 20 stemmen op http://www.humo.be/tws/muziek/16915/humos-top-20-johnny-berlin.html

JB laat trouwens weten dat ze aan een volgend album aan het werken, ze hopen dat deze in september klaar zal zijn.

bolletjes en vinkjes

Na de ventilatie-post van gisteren is het tijd om mezelf te vermannen vervrouwen en verder te werken aan het door iedere masterstudent gevreesde kers-op-de-taart van je opleiding: t-t-t-thesis (there I’ve said it, laten we het vanaf nu gewoon ‘The T-word’ noemen).

Voor mijn eigen thesis moet ik de nieuwsmakers van onze Vlaamsche nationale zenders interviewen. Bij deze wou ik nog even VRT een knuffel geven voor de hulp bij het gesprokkel naar informatie en een dikke awoert! aan VTM omdat zij niet op mails antwoorden en hun studentinfo mailadres niet werkt. Puh!

Andere studenten daarintegen moeten gegevens van mensen verzamelen via een online survey (survey= fancy-schmancy woord voor enquête) bij deze hoop ik dat jullie zo vriendelijk zijn enkele mede-studenten uit de nood te helpen. Ik weet uit ervaring dat mensen niet graag enquêtes invullen (en zelf doe ik het ook niet zo graag, aangezien proffen hun bloedeigen studenten graag als proefkonijn gebruiken in ruil voor een extra punt. Ja ik heb mijn deel bolletjes kleuren en hokjes aanvinken gehad). Maar om een arme student, die waarschijnlijk gebukt gaat onder de stress van een T-word, uw diploma hangt er verdorie van af, een iets te enthousiaste (of juist niet) promotor heeft die met extra werk op de proppen komt (of juist nooit daar is om de student te begeleiden) doe ik een oproep aan de lieverds die zich nog herinneren wat voor een onding the T-word is of zelf eens een enquête heeft moeten opstellen.(de surveys komen van het forum van studentenkring politika in leuven (sociale wetenschappen))

Survey nr 1: Voor mensen die ooit al eens met een gps in de auto gereden hebben

– Als je al minstens één keer een GPS gebruikt hebt in de wagen en de
beginletter van je voornaam behoort tot deze groep
(A-B-C-D-E-F-G-H-I-J-K-L), gelieve dan onderstaand survey in te vullen:

http://soc.kuleuven.be/onderwijs/limesurvey/index.php?sid=61148&lang=nl

– Als je al minstens één keer een GPS gebruikt hebt in de wagen en de
beginletter van je voornaam behoort tot deze groep
(M-N-O-P-Q-R-S-T-U-V-W-X-Y-Z), gelieve dan onderstaand survey in te
vullen:

http://soc.kuleuven.be/onderwijs/limesurvey/index.php?sid=76926&lang=nl

Survey nr 2: Voor Europese studenten ivm de toekomstige ontwikkelingen tussen EU en China (5min)

www.euchina.be

Kies daar “European student in the EU”.

Survey 3: Een onderzoek naar hoe geïnformeerd mensen zijn over Kanker en Aids/HIV (10 min)

http://soc.kuleuven.be/onderwijs/limesurvey/index.php?sid=25461&lang=nl

Survey 4: Een onderzoek naar platform- en videogame profielen (zoekt voornamelijk nog vrouwelijke respondenten)

http://soc.kuleuven.be/onderwijs/lim…=43421&lang=nl

Survey 5: Zoekt eerste- en laatstejaars aan alle faculteiten van de K.U.Leuven (20 min)

http://soc.kuleuven.be/onderwijs/lim…62&lang=nl

grommel en gnurk!

Soms heb je zo van die dagen dat je met het verkeerde been uit bed dondert en tegelijkertijd op de kat zijn staart trapt waardoor dat beest jouw enkels openkrabt en jij vervolgens van de pijn rondtrappelt waarmee je benen in den draad van den laptop verwikkelt geraken en je alsnog op je dikke vette neus valt.Bij wijze van spreken dan (dat met de kat en gevolg is niet gebeurd, maar ik zie het nog wel eens gebeuren because I’m not clumsy, just accident prone).

Zo een dag dat je persifleert en reflecteert en ook nog eens vooruit kijkt om uiteindelijk stil te staan bij het heden en denkt: T’is al KAK! Dan beginnen er dingen door je hoofd te malen en te wentelen en te woelen zoals een thesis die precies niet vooruit wilt geraken, een crisis waarvan je jezelf afvraagt of je binnen dit en een jaar überhaubt werk zal vinden, laat staan een betaalbare woonst, een goed werkend alternatief voor windows movie maker onvindbaar blijkt (iMovie daargelaten), je misschien toch maar beter hogeschool had gedaan omdat je jaloers bent op de praktijkervaringen die men daar opdoet (zie supo.be van de studenten journalistiek aan de KHM) in plaats van die hoogdravende onzin op de unief (ja dat zit er soms ook tussen ja) om maar niet te spreken van onderzoeken die eigenlijk geen éénduidige resultaten opleveren (probeer maar eens te leren dat A van toepassing is als B aanwezig is maar niet als C tegelijk aanwezig is maar wel ervoor of erna aanwezig mag zijn maar dat dient dan verder onderzocht te worden), ouders die ouder worden en je afvraagt wanneer de aftakeling echt gaat beginnen en je geconfronteerd zal worden met de sterfelijkheid van het bestaan, om nog maar te zwijgen van de klimaatsverandering en dat ik als persoon waarschijnlijk teveel verbruik (of zo wordt ons toch steeds ingepeperd) en grommel en gnurk en gnaarrrrrr…

En uiteindelijk kom je uit bij de onvermijdelijke conclusie dat je minder vrij en vreugdevol bent geworden. Waar is de compleet (op een charmante wijze) gestoorde ik naartoe? Wanneer heb je nog eens zorgeloos gedacht, nu ben ik absoluut innerlijk uiterlijk binnenstebuiten onschuldig zonder zorgen gelukkig? Tot je op facebook in een foto getagged wordt door een vriendin (die je overigens veel te weinig ziet) en je ziet dat de persoon die je toen was niet verschilt van de persoon die je nu bent. Je had toen immers ook zorgen maar die lijken nu peanuts, net zoals de zorgen van nu waarschijnlijk peanuts gaan lijken later. En dat je toen ook zo gegrommeld hebt, af en toe, op zon- en feestdagen (hoewel…maandagen komen daarvoor beter in aanmerking) want grommelen en beweren dat de wereld tegen jou is is af en toe eens nodig is. Want uiteindelijk komt het toch op zijn pootjes terecht, als het niet op zijn pootjes terecht komt zal het wel euh.. op zijn rug terechtkomen en dan is dat maar zo.

Bij deze ga ik nog een potje grommelen en gnurken terwijl ik een hoop chocolade in mijn bakkes prop. Bij deze hoop ik dat mijn grommelbui voor enig entertainment gezorgd heeft, voor degenen die zich stierlijk verveelt hebben bij deze grommelmonoloog heb ik slechts één ding te zeggen: gnurk! en puh! dikke puh!

De Dood op hakjes met een ochtendhumeur

Twee posts geleden zagen jullie al dat ik fan ben van Brian Fuller, de maker van onder andere Pushing Daisies. Onlangs ontdekte ik nog een serie van de heer Fuller: Dead like me (volgens mij heeft de man iets met dood enzo…) Net zoals Pushing Daisies gaat het verhaal over leven en dood en the shit that comes along with it.

Het verhaal gaat over een meisje genaamd George (fysiek 18 jaar oud, in sarcasme en cynisme 35jaar), dat na haar eerste werkdag sterft doordat een wc uit de ruimte op haar hoofd valt . George werd daarop uitgekozen om een ‘Reaper’ te worden, dit zijn personen die mensen hun ziel losmaken juist voor ze het loodje leggen om hen een hoop pijn en miserie te besparen. Iedere Reaper moet zo een aantal mensen ‘losmaken’ voor zij zelf naar het leven na de dood mogen, daarop wordt de laatste persoon die ze losmaken zelf Reaper. Pluspunt: Je mag terug leven, echter met een ander uiterlijk. Minpunt: De Reapers weten niet hoeveel mensen ze moeten helpen voor ze zelf definitief onder de zoden liggen en spijtig genoeg verdien je geen rotte cent voor je diensten. (De ene lost dat op door werk te zoeken, de ander door te stelen van de doden, ohja, en krakertje spelen want geen geld = geen woonst).

Deze serie is een stuk donkerder en minder naiëf dan Pushing Daisies. George klinkt alsof ze last heeft van een chronisch ochtendhumeur wat leidt tot een geweldige zwarte humor. Ziehier de eerste aflevering

A trip to the moon tonight

Film en vooral wat er achter de film steekt is al geruime tijd een interesse van mij.

Daarom heb ik de kans om het vak Filmgeschiedenis te volgen met twee ‘pollekes’ gegrepen. Filmgeschiedenis wordt aan de KUL gedoceerd door prof. Hesling a.k.a. de man met de fluisterzachte vertelstem. We hebben vorig semester van de man al enkele frapante wisselwerkingen tussen film en fotografie leren kennen. In de voorbije les filmgeschiedenis (laten we zeggen anderhalf uur geleden) demonstreerde ‘Hessie’ hoe nieuw inspiratie haalt uit oud.

Onderstaande filmpje is Le voyage dans la lune (naar het boek van Jules Verne) van George Méliès, een illusionist uit het begin van de vorige eeuw. Hij was één van de eerste die ‘special effects’ gebruikte in zijn films en tevens één van de eerste filmstudio’s bouwde.

Volgend filmpje is de videoclip voor Tonight Tonight van The Smashing Pumpkins. De clip werd gemaakt door Jonathan Dayton en Valerie Faris. Drie keer raden waar ze hun inspiratie vandaan haalden.

Lipstick Kitty

Goede vriendin en fashionista Inès stuurde mij afgelopen week een linkje naar de nieuwe commercial voor de Hello Kitty-lijn van make-up merk MAC. Het filmpje is een soort fashion-alice in wonderland (waarschijnlijk de reden waarom ze het doorstuurde, ik ben namelijk een grote fan van Alice, je kan al raden hoe idioot ik door mijn kot huppelde toen ik hoorde dat Tim Burton, mijn favoriete regisseur, het kinderverhaal van Lewis gaat verfilmen, maar dat geheel terzijde).

Ik vind het best wel grappig dat het witte konijn met overmaats zakhorloge vervangen werd door een zwarte kat. ik vind het een geslaagde reclame (hoewel je de producten niet echt duidelijk kunt zien). Maar oordeelt u vooral zelf:

Het geheel heeft wel iets weg van Gwen Stefani’s What you waiting for:

En Ayumi Hamasaki’s Step you:
Vodpod videos no longer available.

hartvormige caloriebommen en rode snijbloemen met een venijnig kantje

Oftewel mijn manier om valentijn uit te drukken.

Als men ruim twintig jaar vrijgezel is geweest komt valentijn neer op een afkeer voor dat rozige cherubijntje met pluizig witte vleugeltjes dat volgens mij bijziend moest geweest zijn. Gezien zijn pijltje in mijn geval immer doel miste.
Maar zelfs nu ik vrijgezel-af ben, kan ik het niet opbrengen aan die zeemzoeteplakkerij deel te nemen. Het idee dat je op één bepaalde, waarschijnlijk door Hallmark en consoorten vooropgestelde dag  je wederhelft een cadeautje moet geven of “iets speciaals” moet gaan doen. Daar heb ik een beetje problemen mee. Het is veel te opgelegd naar mijn goesting, spontaan is het al helemaal niet meer. Gelukkig denkt de wederhelft er ook zo over en doen wij “niets speciaals” op valentijn.

Maar voor degenen die wel een beetje in valentijnstemming willen komen, hier enkele filmpjes of trailers van liefdesverhaaltjes, zij het met een kantje af.

allereerst de geweldige serie Pushing Daisies (aanrader voor Tim Burton fans). Eén van de geweldigste scènes uit de serie: Het blonde hulpje dat verliefd is op het hoofdpersonage (die haar uiteraard niet ziet staan) zingt ‘Hopelessly devoted to you’ terwijl ze de taartenwinkel sluit, inclusief dansje.

ten tweede Tim Burton’s corpse bride

Edward scissorhands (again, burton)