grommel en gnurk!

Soms heb je zo van die dagen dat je met het verkeerde been uit bed dondert en tegelijkertijd op de kat zijn staart trapt waardoor dat beest jouw enkels openkrabt en jij vervolgens van de pijn rondtrappelt waarmee je benen in den draad van den laptop verwikkelt geraken en je alsnog op je dikke vette neus valt.Bij wijze van spreken dan (dat met de kat en gevolg is niet gebeurd, maar ik zie het nog wel eens gebeuren because I’m not clumsy, just accident prone).

Zo een dag dat je persifleert en reflecteert en ook nog eens vooruit kijkt om uiteindelijk stil te staan bij het heden en denkt: T’is al KAK! Dan beginnen er dingen door je hoofd te malen en te wentelen en te woelen zoals een thesis die precies niet vooruit wilt geraken, een crisis waarvan je jezelf afvraagt of je binnen dit en een jaar überhaubt werk zal vinden, laat staan een betaalbare woonst, een goed werkend alternatief voor windows movie maker onvindbaar blijkt (iMovie daargelaten), je misschien toch maar beter hogeschool had gedaan omdat je jaloers bent op de praktijkervaringen die men daar opdoet (zie supo.be van de studenten journalistiek aan de KHM) in plaats van die hoogdravende onzin op de unief (ja dat zit er soms ook tussen ja) om maar niet te spreken van onderzoeken die eigenlijk geen éénduidige resultaten opleveren (probeer maar eens te leren dat A van toepassing is als B aanwezig is maar niet als C tegelijk aanwezig is maar wel ervoor of erna aanwezig mag zijn maar dat dient dan verder onderzocht te worden), ouders die ouder worden en je afvraagt wanneer de aftakeling echt gaat beginnen en je geconfronteerd zal worden met de sterfelijkheid van het bestaan, om nog maar te zwijgen van de klimaatsverandering en dat ik als persoon waarschijnlijk teveel verbruik (of zo wordt ons toch steeds ingepeperd) en grommel en gnurk en gnaarrrrrr…

En uiteindelijk kom je uit bij de onvermijdelijke conclusie dat je minder vrij en vreugdevol bent geworden. Waar is de compleet (op een charmante wijze) gestoorde ik naartoe? Wanneer heb je nog eens zorgeloos gedacht, nu ben ik absoluut innerlijk uiterlijk binnenstebuiten onschuldig zonder zorgen gelukkig? Tot je op facebook in een foto getagged wordt door een vriendin (die je overigens veel te weinig ziet) en je ziet dat de persoon die je toen was niet verschilt van de persoon die je nu bent. Je had toen immers ook zorgen maar die lijken nu peanuts, net zoals de zorgen van nu waarschijnlijk peanuts gaan lijken later. En dat je toen ook zo gegrommeld hebt, af en toe, op zon- en feestdagen (hoewel…maandagen komen daarvoor beter in aanmerking) want grommelen en beweren dat de wereld tegen jou is is af en toe eens nodig is. Want uiteindelijk komt het toch op zijn pootjes terecht, als het niet op zijn pootjes terecht komt zal het wel euh.. op zijn rug terechtkomen en dan is dat maar zo.

Bij deze ga ik nog een potje grommelen en gnurken terwijl ik een hoop chocolade in mijn bakkes prop. Bij deze hoop ik dat mijn grommelbui voor enig entertainment gezorgd heeft, voor degenen die zich stierlijk verveelt hebben bij deze grommelmonoloog heb ik slechts één ding te zeggen: gnurk! en puh! dikke puh!

One response to this post.

  1. Posted by Frederik on 23 februari 2009 at 11:25 pm

    Het zal morgen wel beter gaan🙂 wedden we :p

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: