Zandbak met zout water

Hmm…ik heb precies mijn blogje een beetje verwaarloosd… Maar u zult allen wel begrijpen dat na het voltooien van ‘the t-word’ uw aller Lievil wel even wat behoefte had aan het absolute niets doen behalve de tammigheid zelve te zijn. Behalve vorig weekend dan. Want toen ging bibi een weekendje naar de Vlaamsche kust.

Fijn fijn zou je denken. En dat dacht ik ook…tot we die verdomde trein richting Oostende opstapten. Anderhalf uur staan in de trein. (Ok, het was verlengd weekend en dan is het altijd druk op de trein naar de kust maar ik klaag graag) om dan vervolgens met teveel bagage op de kusttram te wachten. Alwaar Wederhelft en Lievil een verzuurde gepensioneerde en zijn vrouw hoorden klagen over “weer zo van die mensen met hun valiezen die op de tram willen”, drie keer raden wat wij meehadden. Met als gevolg een diepe zucht laten en de drang onderdrukken om tegen De Verzuurde te zeggen dat het nu eenmaal weekend is en dat toeristen dan wel eens pogen bagage mee te brengen naar het gehuurde appartementje-aan-zee, de meerderheid van de mensen wil nu eenmaal niet een heel weekend in hetzelfde ondergoed rondlopen, en dat meneer De Verzuurde waarschijnlijk een inwijkeling is (u kent het soort wel: “als ik op pensioen ga koop ik mij een appartementje aan zee”) en ondertussen toch wel moet weten dat de kust nu eenmaal trekpleister nummer uno is voor de werkende/studerende mens op vakantiedagen. Live with it you grumpy old man!

Bon, dat geheel terzijde, dag nummer één was wel fijn, mooi weer enzo… maar de zon blijkt niet zo goed te zijn voor mijn trombosebeen en daarnaast kan ik niet met mijn tenen in het zand wroeten met die steunkous. En ik wou zo graag met mijn teentjes in het zand wroeten… Dag twee was minder fijn, veel wind, minder zonnig. Ik haat wind. Ik heb dan altijd de irrationele angst weggeblazen te worden of zoiets dergelijks. Ach, de zee, het is mijn ding precies toch niet helemaal. Het blijft nog steeds een overmaatse zandbak met zout water voor mij.

Maar het was niet allemaal kommer en kwel. Gelukkig waren er nog de Wederhelft en zijn goede vriend Tim die zich weer kleine pagadders waanden en een zandkasteel zandstad bouwden. Uw aller Lievil en vriendin Ellen stonden erbij en keken ernaar (menig “mannen zijn toch klein kinderen”-blikken werden gedeeld). Foto volgt nog. Ziehier Tim met links van hem de versgebouwde zandstad (ja die hoopjes zand daar links op de foto dus)

ZEE5817

In mijn archief vond ik nog een filmpje van ons vorige avontuur aan de kust. Ziehier Tim die “Fred zuigt” in het zand wil schrijven..en hoe de wederhelft daar een stokje schuifeltje voor stak. Let u vooral op hoe trots Tim kijkt op 00:06 en het “Nee! Waaaaah!”-geluidje op 00:13.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: