Archive for juni, 2009

Afleidende crimireeksen (3)

Nu de examens voorbij zijn kan ik mij weer volledig op mijn blogje storten. Ik moet eerlijk bekennen dat het einde van de examens mij niet enkel blij maakt maar mij ook een beetje droevig stemt. Het zijn (hopelijk) de laatste examens die ik op de KULeuven afleg (hout vasthouden graag). Maar meer daarover later, als ik definitief uit mijn kotje vertrek en het sentiment en de nakende nostalgische gevoelens een hoogtepunt bereiken.

Nu eerst de resterende crimireeks die ik met jullie wil delen (deel 1 hier, deel twee daar)

De derde reeks is een reeks die, in mijn oogjes, zwaar ondergewaardeerd wordt: Numb3rs.
In deze reeks helpt een mathematisch genie zijn broer, die FBI-agent is, aan de hand van wiskundige mambo-jambo om allerlei misdaden op te lossen. Leuk detail: de gebruikte formules en vergelijkingen hebben in real life verschillende misdrijven opgelost. De cast wordt daarvoor bijgestaan door echte wiskunde-pro’s.

Bij deze een kort fragmentje waar Charlie (de wiskundeman) een college wiskunde voor dummies geeft:

En voor de Applegeeks onder jullie heeft Numb3rs speciaal een promofilmpje in Appelstijl gemaakt:

Buster chaplin en Charlie keaton

Maandag had ik mijn eerste examen, namelijk het superinteressante vak Filmgeschiedenis.

Het is één van de weinige vakken die ik echt met plezier heb geleerd. Of toch bepaalde delen, de Russische filmmakers uit de sovjet (voor de geïnteresseerden check Battleship Potemkin van Eisenstein) en de Franse avantgardistische stromingen (check Un chien Andalou van Buñuel en Dalì, let op! schokkende beelden!) konden mij minder bekoren.

De hoofstukken die ik dan wel verslond als waren het Harry Potter boeken, zijn deze over Hollywood in de jaren ’20 en dan met name het hoofdstuk over slapstick comedy en ster-komieken. U kan al raden wie de absolute nr uno onder de komieken was (en nog steeds is) : Charlie Chaplin.

De enige komiek die toch nog in de buurt van Chaplin kwam was, de tegenwoordig wat meer vergeten, Buster Keaton. Op momenten ging men zelfs liever naar Keatons films dan Chaplins, dit voornamelijk omdat Keaton geen socio-economische boodschap in zijn berichten verwerkt (denkt u maar aan Chaplins Modern Times of The great dictator, beide films die Chaplin een communistisch imago gaven, een big nono in die tijd) Keatons humor was er eerder één die meer in de lijn van de slapstick lag dan die van Chaplin, Charlie zijn humor was wat subtieler en had nood aan een goed in elkaar gestoken verhaal om tot zijn recht te komen. Nog iets typisch aan Keaton was zijn gezichtsuitdrukking, of zal ik zeggen het gebrek eraan wat wel een humoristisch effect had als zijn personage zich in een hachelijke situatie bevind. Dit leverde hem de bijnaam ‘the great stone face’ op.

Nu naar aanleiding van de examens is youtube mijn beste vriend geworden. Ik heb hier namelijk de ENIGE scene in een film gevonden waar zowel Chaplin als Keaton in spelen. De film heet Limelight en is één van Chaplins laatste, hij is ook heel autobiografisch maar daarover ga ik hier niet liggen lullen maar verwijs ik u naar wikipedia. (beide heren zijn hier al wat ouder, aan de piano vindt u Keaton terug en Chaplin is het dikkerdje met de viool)

Als toemaatje 1: fragment uit Chaplins Modern Times

Toemaatje 2: fragment uit Keatons One week

Afleidende crimireeksen (2)

Twee posts geleden had ik het over NCIS als één van mijn favoriete crimireeksen die mij van de examens afleiden. Nu is het de beurt aan Bones: antropologe onderzoekt stoffelijke overschotten van slachtoffers van slachtoffers samen met FBI-agent.

Antropologe Temperance ‘Bones’ Brennan kan beter met botten overweg dan met mensen, wat soms tot pijnlijke situaties leidt inzake nabestaanden interviewen of love interests. Dit in tegenstelling tot FBI-agent Seeley Booth, deze is dan ook degene die wel eens wat onenigheden met haar en haar team heeft (FBI en het Jeffersonian waar Brennan voor werkt zijn het immers niet altijd met elkaar eens). Maar toch kunnen beide het goed met elkaar vinden en lossen ze hun strubbelingen samen op. Om nog maar te zwijgen van de liefde tussen de twee, waar geen één van beiden op ingaat, ik vraag mij af hoe lang het duurt voor de makers van de serie daar op zullen in gaan.

Daarnaast zijn de hoofdrolspelers wel twee eye-catchers. Actrice Emily Deschanel (Brennan) zal wel menig mannenharten harder doen slaan. Zij is één van de vrouwen waarbij ik immer denk:’ damn! ik wou dat ik er zo uitzag!’ En David Boreanaz (Booth) deed menig tienermeisjes hun harten sneller slaan toen hij nog in Buffy the vampire slayer speelde (waaronder uw aller Lievil, en dit beken ik zonder enige schaamte) en meneer slaagt daar nu nog steeds in.

Nog een kleine uitsmijter: de serie is lichtjes gebaseerd op het leven van een forensisch antropologe die als producer voor de serie werkt en erop toeziet dat er geen onmogelijke dingen gebeuren als het op beenderonderzoek aan komt.

Eens even stilstaan…

Dat ben ik momenteel aan het doen.

Ik heb zojuist vernomen dat mijn muziekleraar uit de middelbare school gestorven is aan een hersentrombose. De man was nog geen veertig jaar oud. Ik moet wel zeggen dat ik lichtjes geschrokken ben van het bericht, ik bedoel, ik kon niet snel genoeg weg zijn uit het ZAVO ( het middelbaar was niet bepaald mijn favoriete periode uit het leven) en ik had niet bepaald een echte affiniteit met het lerarenkorps. Maar in de muzieklessen kon ik nog wel goed mijn draai vinden. Onze muziekleraar had wel een zekere positieve ingesteldheid tegenover zijn leerlingen, hij zag wat meer dan de gemiddelde leraar de positieve punten van zijn leerlingen in en was zeker geïnteresseerd in hun muzikale voorkeuren. Daarnaast zag je wel dat de man een passie voor zijn vak had (de man leefde, at en ademde muziek: hij gaf niet alleen les in muziek, hij dirigeerde orkesten en als ik mij goed herinner componeerde hij ook muziek in zijn vrije tijd).

Hij kon dan ook goed vertellen over muziek en ik vermoed dat hij wel bij menig leerlingen de interesse voor klassieke muziek ietwat heeft weten aan te wakkeren. Ik herinner mij vooral dat hij ons Danse Macabre van Camille Saint-Saëns liet horen en daarna nog eens met bijhorende uitleg waarna ons gehele klasje er he over eens was dat klassieke muziek toch niet zo saai is, als je de context kent. En dat hij een uitstap organiseerde om eens een symfonisch orkest aan het werk te zien, wat voor ons wel een hele bedoening was, iedereen in zijn mooiste kleren..en maar proberen het hele muziekstuk te volgen (waar sommigen onder ons niet in slaagden, het was immers babybedtijd).

Dus bij deze wil ik even stilstaan bij het overlijden van iemand wiens lessen het middelbaar nog enigzins draaglijk maakten voor mij ( ook de lessen geschiedenis maar dat is een geheel ander verhaal) en wiens passie voor zijn vak nog duidelijk voelbaar is.

Nog eventjes wil ik jullie drie filmpjes waar de Danse Macabre van Saint-Saëns voorstellen. Eentje is een herwerking van een oude zwartwitfilm (toepasselijk gezien ik filmgeschiedenis aan het blokken ben) ,eentje met een choreografie en eentje met beelden van A nightmare before christmas ( Ja, ik ben een Tim Burton freak, mocht je het nog niet door hebben)

And now..it’s back to blok!

Afleidende crimireeksen (1)

Er zijn twee woorden die tijdens de examenperiode (en tijdens elke andere periode eigenlijk ook) die ALTIJD in dezelfde zin horen: blokken en afleiding. Want zonder blok geen afleiding en zonder afleiding geen blok…of zoiets…

Ik kan het écht niet helpen, maar zodra ik een cursus opensla en de eerste zin begin te lezen…ik garandeer u, nog voor ik op het einde van de alinea ben wordt ik wel door ’t een en ’t ander afgeleid. Ter illustratie zal ik het concentratie-afbouw-naar-afgeleid-zijn proces eventjes in lettervorm meegeven: *blablabla* mediagebruik bij jongeren (zin 1) *blablabla* genderverschil in leesgedrag (zin 4) *bla* oooh! shiny stuff! *prulprulprul*. En als je je laptop nodig hebt om een vak te leren..dan is het al helemaal hopeloos. Ter illustratie: *scrolscrolscrol* auteursrechten (zin 1) *scrolscrolscrol* onderscheid gemaakt tussen overdraagbare rechten en (zin 4) *scrol-bliep!* oooh! mail/ oooh! feesboek!/oooh! forum message!

Maar het ergste is toch wel als uw aller Lievil zich thuis bevindt want daar is er …(voegt u hier gerust een eng horrorfilmgeluidje à la hitchcock toe)… TELEVISIE. U kan al raden wat de gevolgen zijn: lievil voor de TV met de cursus achteloos opengeslagen op het salontafeltje naast een zak chips en een frisje. En daar wil ik het nu juist over hebben. Uw aller Lievil heeft namelijk een voorkeur ontwikkelt voor amerikaanse crimireeksen  à la CSI. Bij deze zult u mijn top 5 hier de komende dagen zien verschijnen. Dat gezegd zijnde, dit is nummer één:

1. NCIS: Een soort van CSI-team van the Navy. Waarom juist deze namaak-CSI? Een gezonde competitie op de werkvloer van het NCIS levert tal van grappige dialogen met heel wat steken onder de gordel.

Favoriete personages: Tony de filmkenner en fervente rokkenjager. Ziva, de Israelische die af en toe wat foutjes in haar engels maakt (vnl bij gezegden) en Tony zowel mentaal als fysiek onder de duim weet te houden (iets van Mossad-vechttechnieken). De gothic lab rat Abby, mijn persoonlijke heldin, hyperactief en ondanks de duistere muziek in haar labo altijd happy happy happy op het hyperkinetische af (de koffiedrankjes ‘Caf-pow’ zullen daar ook iets mee te maken hebben). McGee de geeky computerexpert (McGee..McGeek, de link is snel gelegd).

En dit zou niet het blogje van Lievil zijn zonder enig filmmateriaal:

Tony wil stoefen met zijn sixpack

Een compilatie van de foutjes in Ziva haar engels

Alle Abby scenes in aflevering 16 van seizoen 5