Alice in 3D

Afgelopen week was het druk, maar om Alice in wonderland te zien heeft uw aller Lievil het natuurlijk nooit te druk. Om er een recensie over te schrijven natuurlijk dan weer wel. Maar bij deze : Alice Alice! You’ll love her!

En nu wat gedetailleerder. Laat ik om te beginnen zeggen dat het de eerste keer is dat ik in de cinema met zo’n 3D brilletje op mijn snuiterd heb gezeten. And let my tell you, it was no fun, no fun at all. Het helpt namelijk niet dat ik zelf al een bril draag, en hem niet dragen is geen optie gezien ik dan zo blind ben als een mol. Ik heb mij ooit eens aan lenzen gewaagd maar gezien ik eigenlijk vies ben van in mijn eigen ogen te porren en ik bovendien over een geweldig goede knipperreflex blijk te beschikken (aldus de opticien die een halfuur nodig had om die lenzen in mijn ogen te douwen), hou ik het toch maar op de bril. Bijgevolg hield ik de gehele tijd de 3D bril voor mijn ogen vast want 2 brillen op mijn poezelige neusje is er één teveel.

Het 3D aspect vond ik wel een leukigheidje, maar een echte noodzaak vond ik het niet, ik vond het eerlijk gezegd wel wat afleidend. Ik werd zo afgeleid door diepteverschillen in het decor (oooh! shiny stuff!) dat ik soms het gehele plaatje niet in één oogwenk kon waarnemen.
De film zelf vond ik persoonlijk wat snel gaan, personages mochten gerust wat meer uitgediept worden en het verhaal mocht zeker wat minder snel aan elkaar gebreid worden. Persoonlijk vond ik dat de achtergrond van de hoofdpersonages voldoende aangehaald werd om het verhaal op gang te krijgen maar ze mochten zeker meer uitgediept worden om de film wat meer inhoudelijke diepte te geven. Maar aan de andere kant zou het uitleggen van waarom zulke personages zijn zoals ze zijn in strijd zijn met het hele idee van wonderland. Als je me snapt.
Het verhaal kon zeker minder snel verteld worden, ik zat achteraf met een gevoel van Alice viel door het konijnenhol en veranderde in Joan of Arc. Het ging een beetje teveel aan sneltreinvaart voor mij.

De acteerprestaties waren echt geweldig. Johnny Depp was, uiteraard, een geweldige Mad Hatter, Helena Bonham Carter zette een schitterende rotverwende tirranieke Red Queen neer en Anne Hathaway schitterde als de White Queen (let u hierbij vooral op de Nigella Lawson geïnspireerde scene in de keuken). Mia Wasikowska staat als niewkomer niet mis in deze sterrencast maar haar acteerprestaties werden spijtig genoeg een beetje overtroffen door de acteerprestaties van Depp en Bonham Carter als zij met één van dezen een scene speelde. Toch zie ik wel dat ze een goede keuze was voor de rol van Alice, ze heeft een zekere je ne sais quoi dat ik ook terugvind in dames als Cate Blanchett en Tilda Swinton.

Al bij al vond ik dat Burton’s Alice een prachtige film and it left me craving for more. Het is zeker één van de films die ik meer dan één keer wil zien. Hoewel dat laatste niet verwonderlijk is, gezien ik dat meestal wel heb bij Burton films. En hierbij heb ik nog drie dingen te zeggen: Alan Rickman maakt een coole rups. Woord van de dag: fudderwhacking! En quote van de dag: You’ve lost your muchness.

One response to this post.

  1. heerlijk film wel !. Fudderwhacking all the way.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: