Archive for the ‘technische snufjes’ Category

Appletje 6

Tussen mijn werkuren door heb ik wel eens tijd om het internet af te schuimen. En laat ik nu toevallig op de website van Apple stuiten en geheel tegen mijn verwachtingen nieuwe apparaatjes op mijn scherm zien verschijnen. Uw aller Lievil was al helemaal vergeten dat meneer Jobs en consoorten druk bezig waren met de nieuwe generatie iPods. I blame the work en een omgeslagen leefritme.

Groot was dus mijn jolijt om toevalligerwijze te ontdekken dat de nieuwe nano, shuffle en touch bekendgemaakt waren. De meest opvallende transformatie is toch die van de iPod nano: iets groter dan de nieuwe shuffle maar met een touchscreen. Hoewel ik zowat popel om zelf eens zo een mini touchscreen ding in mijn ‘pollekens’ te hebben stel ik mij toch wat vragen bij de handigheid van zo een klein touchscreen. Dat het schermpje juist groot genoeg is voor een ‘tap or sweep’ is volgens Apple juist een voordeel. Ik zie mezelf eerder, in alle accident proneness, de verkeerde sweeps & taps uitvoeren wat tot redelijk wat frustraties kan leiden. Hoewel de dame op het filmpje op deze link wel toont dat het multitouch systeem goed werkt.

De iPod touch op zijn beurt heeft zo op het eerste zicht qua uiterlijk weinig veranderingen ondergaan. Maar ik ben wel verheugd om een lensopening op de achterkant van de iPod touch te zien. Ik was namelijk van zin om dit jaar een gsm met multitouch functie en een iPod touch te kopen, als vervangoplossing voor een iPhone, die mij toen toch wat duur leek voor een arme student. Door het gerucht van een nieuwe iPod touch mét videofunctie heb ik dan toch even gewacht met een iPod te kopen. Dat het dan nog HD video zou zijn zorgt ervoor dat ik hier ongeduldig op mijn bureaustoeltje zit te wippen.

Desalniettemin vraag ik me nu toch af of ik niet evengoed een iPhone kan kopen, de arme student heeft namelijk plaats gemaakt voor de onafhankelijke jongedame die haar eigen brood verdient. En als ik nu volledig eerlijk ben, mijn gsm laat toch (heel) wat te wensen over qua gebruiksvriendelijkheid en de calibratie van het touchscreen is niet echt bepaald je dat. Dilemma Dilemma Dilemma…

UPDATE: Uiteindelijk heb ik toch gekozen voor een iphone 3GS van 8GB (de Iphone4 leek mij toch nog iets te duur naar mijn goesting). Nu is het enkel nog wachten op mijn simkaart van Mobile Vikings.

Advertenties

Drag ’n drop Robyn

Ik geef toe, ik schrijf eigenlijk maar weinig over mijn opleiding. Waarom ik dat doe weet ik eigenlijk niet, misschien omdat ik na de lesuren meer goesting heb om meer luchtige schrijfsels neer te pennen, misschien omdat ik niet goed weet wat ik kan schrijven zonder in technicaliteiten te vervallen of is het eerder dat ik het gevoel heb dat waar ik op vlak van webdesign kan over schrijven eigenlijk al gekend is onder webdesigners (misschien dat mijn perceptie hierop wel wat fout is, je krijgt namelijk nogal rap een vertekend beeld als je tussen een hoop nerds en geeks zit)?

Anywho, dit wou ik toch wel even meegeven omdat het gewoon zo een geweldig idee is. Uw aller Lievil had zin in wat nieuwe muziek exploraties en besloot eens rond te snuisteren op enkele muziekblogs alwaar ze een linkje vond naar een nieuwe collaboratie tussen Röyksopp en Robyn. Laten dat nu juist twee van uw aller Lievils favoriete muziekmakers zijn. Zodoende klikten we lustig verder naar de website van het hierboven genoemde Zweedse roodborstje. En wat vonden we daar? Een website met een volledig draggable content, van interactiviteit gesproken noem ik dat!

Tijdens het vorige semester hebben mijn klasgenoten en ik een introductie tot jquery UI (UI = user interface) gekregen alwaar onze docent webdesign ons een typisch voorbeeld van een drag, en ook droppable, toepassing liet maken: het winkelkarretje en winkelartikelen. De meesten zullen wel weten waar ik het over heb: men neme wat men kopen wille en slepe het naar de winkelkar en poof! je aankoop zit in het winkelkarretje! Een meer rudimentair voorbeeld vind je op de site van jQuery UI (alwaar men ook de nodige documentatie vindt om zelf met deze programmeertaal aan de slag te gaan).

Behalve bovengenoemde voorbeeld van het winkelkarretje kon ik zelf niet meteen op andere voorbeelden komen van een toepassing van draggable en droppable items. Tot ik de site van Robyn zag. Als voorbeeld onderstaande screenshots van Robyn.com. Ieder contentvenster kan daarenboven groter of kleiner gemaakt worden, zie het blogvenster dat in de tweede screenshot links bovenaan staat.

robyn.com screenshot1

robyn.com screenshot2

One shot man

Op een goede dag struinde uw aller Lievil al youtubend langs een advertentie voor Old Spice.


Old Spice is niet zo gekend hier maar voor de inwoners van de US of A  is het één van de meest gekende “mannenzeepjes en dergelijken”. Het filmpje draagt de titel ‘The man your man could be’ en komt er ruwweg op neer dat een acteur waar menig vrouwen wel een date zou willen Old Spice aanprijst met de boodschap: uw vent mag er dan niet zo lekker uitzien als mij maar hij kan wel zo lekker ruiken als mij. Ik vind het een beetje de Mac vs. PC reclame voor male grooming products (vergeet vooral niet de drie laatste woorden met een posh Brits accent op te zeggen).

Als je het filmpje op zich al amusant vond, dan vind je de werkwijze waarschijnlijk even amusant: Men neme één Don Juan, een badkamer, een jacht en een paard. Men laat de Don Juan van dienst zichvan de badkamer naar de boot naar de edele viervoeter verplaatsen in 1 take. U hoort leest het goed: 1 enkele take. Geen special effects of greenscreenerij, meneer Juan stapt uit het douchedecor, het douchedecor wordt d.m.v. een kraan weggetrokken, daar verschijnt het ik-ben-stinkend-rijk-en-op-zee-decor, ’s mans handdoek maakt plaats voor een trui over de schouders die dankzij ijzerdraad in de juiste plooi op mister Juan zijn gespierde schouders valt. De hand met diamanten is een valse arm en hand vernuftig verborgen door de camerahoek, Juan neemt plaats op een stoeltje dat op slinkse wijze wordt vervangen door een paard. Maar hoort u vooral van de makers zelf hoe de reclamespot tot stand kwam. Het wordt pas interessant vanaf 4min22.

slo-mo speedy camera

Enkele blogposts geleden heeft u het filmpje kunnen zien rond het gebruik van green screens in televisieseries door Stargate Studios.

De mensen van Stargate Studios hebben nog een aantal promo filmpjes, waarvan uw aller Lievil deze rond de high speed camera wel een leukigheidje vindt. High speed camera’s zijn filmcamera’s die zowel worden gebruikt in de filmwereld als in de wetenschap. Deze bewegende-beeldjes-makers nemen namelijk beweging in slowmotion op, hence the use in science, denk maar aan crash test dummies die in slowmotion tegen een muur knallen of een kolibri die ter plaatse blijft zweven.
Het filmpje van Stargate Studios bevat enkele typische slo-mo beelden type smijt-iets-in-het-water  maar ook smijt-iemand-in-het-(zwembad)water. Het leukste beeld vind ik die van de kapot springende gloeilamp:

De Vlaamsche televisiewereld heeft ook één van de meer briljante slowmotionfilmpjes gemaakt met de highspeed cam, namelijk het introfilmpje van de lichtjes geweldige serie Van vlees en bloed. Vlees zag er nog nooit zo sensueel uit (mraaauw! vleesje!):

Groene schermen

Veel mensen kijken tegenwoordig niet op van een special effect meer of minder in een film. Ik merk onder andere bij mezelf dat er ergens wel de verwachting is dat er green screens, blue screens, appelblauwzee-citroengele screens, enz worden gebruikt (bij deze geef ik jullie nog even de juiste terminologie voor een ‘green screen’ mee, namelijk chroma key).

Special effects is big business (jaja, er zijn zelfs awards mee te vangen…enzo…) in de filmwereld. Kijk maar naar de Lord of the Rings trilogie (het gebruik van maquettes als achtergrond met kleine personages volledig in CGI gemaakt voor extreme long shots), de Matrix trilogie (fenomenaal gebruik van “still camera’s” om een 360° beeld van de actie te creeëren) en nu natuurlijk het hele 3D-fenomeen met Avatar.

Waar uw aller Lievil (en ik vermoed vele anderen) niet aan denken als men aan green screens denkt zijn televisieseries. En dan heb ik het niet over blitse actieseries type ontploffingen alom. Ik heb dan over, laat ons zeggen enkele scenes buitenshuis van ziekenhuisserie, en ter uwer informatie mijn geliefkoosde wijvenserie, Grey’s Anatomy (scenes in casu: het ongeval met de veerboot). Of de wel bekende scene in superheldenserie Heroes waar Hero Nakamura op Times Square, NY “yataaaa!’ roept

De cast van Grey’s Anatomy heeft geen enkele teen buiten de studio gestoken en Hero Nakamura (a.k.a Masi Oka) heeft niet de nerdy Japanese guy victory dance uitgevoerd op Times Square. It’s all green screen folks en dan wel door Stargate Studios in L.A. (of Vancouver). Dit is een studio die zich specialiseert in greenscreenerij voor televisieseries. Maar laat ik de beelden maar voor zichzelf spreken:

tweetweet!

Mijn wederhelft twittert. Dat weten degenen die zijn en mijn blog lezen ondertussen.
Maar wat jullie niet weten is dat hij mij toch zeker wekelijks probeert te overtuigen van zelf een twitteraar te worden.

Tot nu toe heb ik altijd de boot afgehouden, ik vond microblogging niet echt mijn ding. Korte tekstjes de wereld insturen over mezelve. Neenee, dank je feestelijk, ik schrijf liever langere blogteksten. En ik denk ook niet dat men geïnteresseerd is in wat ik vandaag op mijn boterhammen smeer, so to speak ( kip met kruiden, mochten jullie het toch willen weten).

Ik had mezelf voorgenomen pas met het hele twitter-ding te beginnen als ik echt iets significants te vertellen heb (reply van de wederhelft ‘Maar je hèbt iets te vertellen’, jaja twitterverkoopspraatje van de wederhelft jaja, heb je wel door hoor!). Maar dat was dus buiten mijn impulsieve web 2.0 aanval van vandaag gerekend. Misschien is het omdat de wederhelft deze week (nog) niet de twitternazi (ik verontschuldig mij bij deze al aan de joden) heeft uitgehangen of misschien is het omdat ik toch hier en daar iets wil delen zonder daarvoor steeds een blogpostje te maken. Bijvoorbeeld als ik wil zeggen dat ik de choreografie in de videoclip van Shakira’s nieuwste single  wel leuk vind. Anywho.. u kan mij vinden en volgen op www.twitter.com/lievil .

Ohja, de videoclip:

Alice in Photoshopland

Ik heb nog geen schoolopdrachten op mijn blogje gepost, laat ik daar eens verandering in brengen.

Tot nu toe zijn de opdrachtjes die wij voor onze vakken moeten maken niet bepaald baanbrekende werkjes. Maar deze vond ik toch wel de moeite om te  delen. Voor het vak Photoshop1 moesten uw aller Lievil en haar waarde collega-postgraduaatjes een fotomontage bricoleren geïnspireerd op het werk van David Lachapelle. In het lang uitgelegd: surrealistische dingen, felle kleuren, een flinke dosis kitsch staat zeker niet mis. Het controversiële aspect van Lachapelle zijn werk zag onze docente liever niet. Of om het met haar woorden te zeggen: “Ik zou liever niet van mijn stoel donderen als ik jullie werkjes open op mijn computer.” Dus een fotomontage geïnspireerd op een brave Lachapelle.

Het duurde een tijdje voor er een gloeilamp spaarlamp boven mijn poezelige hoofdje brandde. Maar algauw kwam ik op een soort van Alice in Wonderland conceptje uit (mocht u nu nog niet doorhebben dat ik wel zo een beetje een Alice in Wonderland-freak ben, dan moet u nog eens deze post doornemen en verwacht u almaar aan een review van zodra Tim Burton’s Alice in wonderland uit is). De opdracht bestond uit: 1 zelf gefotografeerde achtergrond, 2 zelf gefotografeerde elementen waarvan een zelfportret en 2 elementen van het interweb gepikt. Bij deze bedank ik de wederhelft voor het uitlenen van zijn materiaal en om technische hulpdienst te spelen (dingen als sluitertijd, ISO waarden e.d. aanpassen, daar ben ik nog niet zo goed mee weg als hij).

Het eerste resultaat ziet u hier. Uiteraard kwam ik op het idee mijn eigen Pluizenbal als de Cheshire Cat in te kleuren. Maar toen wees de docente mij erop dat een kat heel moeilijk is om deftig uit te snijden en je bijgevolg zal zien dat hij er op geplakt is.

Dus met spijt in het hart verving ik mijn Pluis voor een ander element. Namelijk een melkkannetje (verwijzend naar the teaparty met the mad hatter), ik vind het persoonlijk maar een magere substituut voor Pluis maar tijdsgebrek enzo. Verder nog op aanraden van de docente een inner glow op mijn magic mushrooms en een outer glow op mezelve om de feërieke sfeer te vergroten.