Archive for the ‘Zonder categorie’ Category

Tabula Rasa

Een nieuw jaar. Een nieuwe deur die opengaat. Deze zullen we dan maar sluiten.

Gegroet,

Uw aller, voor de laatste keer, Lievil

Advertenties

Sophie

Eergisteren kreeg ik het verschrikkelijke nieuws te horen dat een van mijn kotgenootjes uit Leuven overleden is. Sophie was slechts een kleine twee maanden vertrokken naar het Egyptische Sharm El Sheikh om daar 7 maanden te werken voor Jetair. Ze stierf in een auto-ongeluk. Voor de mensen die willen weten wat er juist gebeurd is, het krantenartikel vindt u hier. Er is tevens een facebookgroep opgericht: Sophie, we gaan je missen

Ik had het geluk om in Leuven op een heel fijn kot terecht te komen met heel fijne mensen. Het klikte meteen met de kotgenootjes en ieder sprongen ze er op hun manier wel uit. Zo ook Sophie. Ik ben nu eenmaal een persoon die niet snel vrienden maakt, laat ons zeggen dat ik door bepaalde omstandigheden geleerd heb om mensen niet al te snel te vertrouwen, maar met Sophie klikte het vrijwel meteen. Sophie is een heel sociaal persoontje  die er altijd in slaagde wat leven in ons Leuvense huishouden te brengen. Ze had een geweldige lach en glimlach waarvan iedereen, ook my dark and twisty self, weer happy van werd.

Ik herinner mij nog de vele avonden dat de dames van het kot gezamelijk de keuken bezetten en ons bescheiden kookplaatje lustig het eten opwarmde terwijl er werd geklaagd dat er wéér iemand met de kleine lepeltjes is gaan lopen of dat er één van ons geen zin had in afwassen wat er meestal toe leidde dat diezelfde persoon wat bestek van Sophie leende want die had toch messen en vorken met hopen. En de laatste examenperiodes waarbij Sophie en ik op Elisabeth haar kamer gingen studeren want we hadden alledrie wel wat morele steun van elkaar nodig om die dikke (en soms toch wel niet zo interessante) cursussen te studeren. Uiteraard mondde dat wel eens uit tot een avondje hilariteiten in plaats van stille studieperiodes. Ik herinner mij nog heel levendig hoe wij met z’n drietjes in het Limburgs tegen elkaar begonnen te praten (de reden waarom ontsnapt mij even maar die doet er ook echt niet toe) met heel wat lachbuien als gevolg.

Naast een vriendin was Sophie ook een beetje de oudere zus die ik nooit heb gehad. Ik ben op kot altijd de jongste geweest en ook al scheelde ik maar 1 of enkele jaren met mijn kotgenootjes, de wijze raad die ik van onder andere Lenthe, Linda en natuurlijk van Sophie kreeg over bijvoorbeeld die grote angstaanjagende thesis hebben mij heel wat geholpen. Ze was ook één van de weinige mensen die ik ken die de waarheid zegt in plaats van een leugentje om bestwil. Als Sophie zij dat je gat niet te dik was in die rok dan kon je zeker zijn dat het ook effectief zo is. Nu voelt het alsof ik niet enkel een vriendin maar ook één van mijn zusjes kwijt ben.

Ik zou hier nog meer herinneringen kunnen ophalen maar ik vrees dat ik dan enkele dagen en een extra doos zakdoekjes nodig heb. Ik wil bij deze gewoon een beetje verdriet van mij afschrijven (en misschien heeft iemand anders er ook iets aan) want Sophie, meisje, ik mis je heel erg en hoop dat je nu ergens in den hemel als een engeltje rijstpap zit te eten met een gouden lepeltje…of zoiets…

Ik wou dat ik je nog één keer kon
horen lachen
‘dag buurman!’ horen zeggen tegen Vincent
horen kibbelen met Lieven terwijl jullie oxo op een sudoku-kadertje aan het spelen zijn
“mimimimimi!” geluidjes horen maken
horen zingen want je had een geweldige stem en dan bij voorkeur één van je lievelingsnummers:

Ster en hertebok

a.k.a Starbucks oftewel het belangrijkste woord van vandaag in a’pen.

Vandaag was het de officiële opening van de allereerste starbucks in een Belgische stad. Uw aller Lievil was er spijtig genoeg niet bij gezien wij onszelf met een ochtendhumeur richting de trein naar Mechelen begaven. Les hebben om 8u30 is alles behalve fijn. Zeker als de docent er eentje is van het type dat afwezigheden opneemt (neen, ik zit niet op de middelbare school, hoewel het op de KHM er soms toch veel van weg heeft). Dus de hele hetze rond de opening heb ik gemist.

Geeft niets dacht uw aller Lievil, we zullen wel na de les gaan, om 17u zullen er toch niet veel mensen nog koffie drinken right?…not. Laten we gewoon stellen dat het de eerste weken niet aan te raden is de Starbucks te betreden als je een rustig kopje koffie wilt gaan drinken (lees: die hoek van het centraal station is omgevormd tot een mensenmassa met mierenhoop-achtige proporties maar dan groter).

Daarom stel ik hier enkele koffie en andere warme drankjes alternatieven in ’t stad voor:

1. Bar Choq Minderbroedersrui 64

Eerlijk is eerlijk ik ga eerder naar de bar choq voor de chocomelkvarianten (beeldt u een warme dampende kop melk waarin een gigantische brok chocolade zwemt) maar de koffie is er zeker ook de moeite waard. Getuige de wederhelft die een gi-gan-tisch-e tas koffie (een ‘long black’) bestelde en mij nu weet te melden: ‘bar choq wint van starbucks hands down’. Daarnaast is het ook gewoon een charmant plekje met leuke vintage fiftiesmuziek op de achtergrond waar ik gewoon vrolijk van wordt. Het is echter wel een vrij kleine zaak dus op drukke momenten durft het wel nogal vol zitten

2. Kaldi Antwerpen Vleminckstraat 12

Weliswaar ook een keten, zij het minder bekend dan de grote SB. Je kan er niet enkel koffie drinken maar ook kopen (pads, losse koffie, bonen) maar ook verschillende theemengelingen, zoetigheden voor bij de koffie of thee, chocoladestaafjes op chocomelk te maken en allerhande toebehoren (als in:leuke kopjes enzo). Het is een vrij rustige zaak en het strakke interieur maakt de plek ook een beetje zen.

Enkele zaken die ik nog niet getest heb maar die mij zeker de moeite waard lijken:

Le noir Twaalf Maandenstraat 17

Niet enkel koffie maar ook broodjes, soep en pasta’s voor de kleine honger. In een zijstraatje van de meir

Illy Espresso Leopoldstraat 34

Illy is ALTIJD een winner

Lavazza Beddenstraat 2

Gelegen in het Grand Bazar shopping center aan de ingang. Laten we gewoon stellen als ik daar langs moet passeren om boodschappen te doen dat de koffiegeur heel erg yummy is.

Andere suggesties in de comments zijn altijd welkom

Den tijger viert valentijn

Eén ding wat ik wel fijn vind aan een hogeschool tegenover de unief: krokusvakantie. Het tweede semester van mijn postgraduaat is al een stuk minder druk dan het eerste. Desalniettemin heb ik toch redelijk wat werk “voort school” te doen deze vakantie. Allereerst moet uw aller Lievil een Flashgame maken geïnspireerd op een zelfgekozen film, ten tweede een ontwerp voor een online magazine maken in photoshop voor 3 verschillende doelgroepen beginnende bij senioren, ten derde is er Project 1 wat een doelgroep- en communicatieanalyse van een winkelketen inhoudt plus nog 3 navigatie iconen voor desbetreffende keten. Met andere woorden uw aller Lievil weet wel wat te doen deze week.

Maar daar wou ik het even niet over hebben. Waar ik het wel wil over hebben is nieuwjaar. Het Chinees nieuwjaar. Dat valt toevallig dit jaar op dezelfde dag als valentijn. De wederhelft en mezelve zijn daar niet echt rouwig om gezien wij valentijn niet vieren (wij vieren nu eenmaal geen Hallmark Holidays). Daarom begaven wij ons richting Landingsbaan 18 voor het jaarlijks eetfestijn gepland door De Chef a.k.a. ‘mijn mama’ a.k.a. ‘ons ma’. Wij houden ons eigenlijk niet echt aan tradities, het is eerder één groot eetfestijn waar ons ma natuurlijk, zoals gewoonlijk, eten maakt voor een gans leger (terwijl er maar 6 gasten zijn). Met menig foodbaby tot gevolg. En het helpt niet als De Generaal a.k.a. ‘mijn papa’ a.k.a. ‘ons pa’ twee gigantische galetten van taarten als dessert voorzien heeft. Uw aller Lievil zit haar foodbaby (zo’n 7maand zou ik zeggen) nog altijd te verwerken.

Het jaar van de tijger wordt ingezet in een Zuid-Koreaanse zoo door een tijgerwelpje in een speciaal kleedje te steken (alsook enkele pingu’s). Nu nog wachten tot Paris Hilton haar chihuahua over de haag smijt en door L.A. flaneert met een tijger in roze outfit. Bekijk het fimpje hier.

En om te bewijzen dat oude chinese draken mee zijn met hun tijd:

Where’s my interweb?!

Vandaag heeft uw aller Lievil haar eerste dag op de studio in A’pen met haar wederhelft gespendeerd.

Nu de meubeltjes er staan en alles spic en span is (bij deze kijk ik nog even met een kwade blik richting Nederland en vervloek de letterlijk vuile vorige huurders) begint het toch een wat knusser plaatsje te worden. We hebben zo goed als alles wat we nodig hebben. Behalve één cruciaal iets. Internet.

Bij deze besef ik dat ik zowaar internetverslaafd ben. Ik heb vandaag meermaals gedacht ‘hm..laat ik dat even opzoeken op het..ah nee..wacht..dat hebben we niet’ gevolgd door een pruil en hulpeloze puppyblik. Het is zelfs zo ver gegaan dat ik dacht een rustig cafeetje te zoeken met gratis wifi (à la Coffee Link in Leuven ) en dacht ‘hm..laat ik even opzoeken in welke straat ik zoiets kan vinden’. Uiteraard kan ik niet opzoeken waar ik internet kan vinden zonder internet te hebben. Oh ironie.

Gelukkig heeft de wederhelft tijdens een wandelingetje een café met wifi gevonden. (Uiteraard, anders zat u nu niet op uw luie krent mijn blog te lezen). Verbazingwekkend hoe zeer onze maatschappij van het internet afhankelijk is. Het is een soort van heilige-swami-die-alle-antwoorden-weet geworden.

Er zijn echter enkele nitwits die geen flauw benul van een internet hebben. Luistert u maar even naar de heer ‘is this an internet?’Clarkson op dit filmpje.

De goede luisteraar heeft natuurlijk door dat dit gespeeld is. Uiteraard is Clarkson geen nitwit die het internet niet kent. Kijkt u maar naar dit filmpje:

Bye bye Zydian

Het was weer een drukke week ten huize Lievil. Een postgraduaat volgen is geen lachertje. Maar dan ook écht niet. Vier dagen per week treint uw aller Lievil naar Manenblusserland om aldaar van 8u30 tot 18u les te volgen. U kunt al raden hoe laat ik terug thuis ben aan landingsbaan 51. Om dan vervolgens allerlei opdrachten en dergelijken voor de  volgende lessen voor te bereiden.

Nu, van nature ben ik lui. Heel lui. Ik ben dan ook gedurende mijn vakantiemaanden  nooit voor 11u opgestaan. Nu moet ik om 6u opstaan wil ik mijn treintje halen. En mijn bioritme vindt die hele ommekeer niet leuk. Bijgevolg heeft mijn immuniteitssysteem het begeven en zit ik hier al snotterend en niezend met keelpijn achter mijn Macmac *haalt nog een keelpastille uit de doos*. Bijgevolg heb ik het allerlaatste optreden van de wederhelft zijn rockgroepje Zydian gemist. Wegens tijdgebrek en het wonen op uiteenlopende locaties kunnen de wederhelft en co. niet meer repeteren en bijgevolg zijn publieke optredens dan onmogelijk. Dus bij deze, als een allerlaatste eerbetoon aan Zydian kunt u hier nog naar enkele live filmpjes kijken.

druk druk druk

zo is het deze week toch. En ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat het de komende weken meer van dat zal zijn.

Sinds vorige week zijn de lessen in het postgraduaat multimedia in de Katholieke Hogeschool Mechelen begonnen. Ik moet zeggen dat je van het postgraduaat wel kunt stellen dat je er veel lessen hebt. Heel veel. Als in: van 8u30 tot 18u. Dus het zal niet moeilijk zijn om te begrijpen dat het wel even wat gewoon worden is aan een volle uurrooster tegenover de luttele lesuren op de unief.

Maar de lange uren worden er graag bijgenomen als je het vakkenpakket bekijkt: Flash, Illustrator, Photoshop,websites bouwen (XHTML, Dreamweaver), Content Management Systems
Het belooft een zwaar maar interessant jaar te worden voor alle 7 postgrad studenten. Spijtig genoeg is Mechelen niet zo studentiek als Tobbackograd. Jaja, uw aller Lievil mist haar kotje en bijhorende kotgenoten, ook de West-Vlamingen 😉 ,heel erg. Zeker wanneer ze met de bus van Leuven naar de wederhelft pendelt en het kotgebouw voorbijraast.

Vandaag werden de lessen vanaf de namiddag opgeschort omwille van het festipal oftewel het studentenverwelkomingsfeest. En niemand minder dan De Jeugd Van Tegenwoordig stond op de line-up! (over Janez Detd ga ik zwijgen en ik ben niet gebleven voor Lasgo). Het was wel een dik feestje waarbij er geen foodfight maar een drankbekertjes fight uitbrak. Beeld u nu even mentaal in dat er drankbekertjes in het rond vliegen terwijl op de achtergrond een trio van Nederlanders een hoopje funky beats op het publiek afsturen.