Sophie

Eergisteren kreeg ik het verschrikkelijke nieuws te horen dat een van mijn kotgenootjes uit Leuven overleden is. Sophie was slechts een kleine twee maanden vertrokken naar het Egyptische Sharm El Sheikh om daar 7 maanden te werken voor Jetair. Ze stierf in een auto-ongeluk. Voor de mensen die willen weten wat er juist gebeurd is, het krantenartikel vindt u hier. Er is tevens een facebookgroep opgericht: Sophie, we gaan je missen

Ik had het geluk om in Leuven op een heel fijn kot terecht te komen met heel fijne mensen. Het klikte meteen met de kotgenootjes en ieder sprongen ze er op hun manier wel uit. Zo ook Sophie. Ik ben nu eenmaal een persoon die niet snel vrienden maakt, laat ons zeggen dat ik door bepaalde omstandigheden geleerd heb om mensen niet al te snel te vertrouwen, maar met Sophie klikte het vrijwel meteen. Sophie is een heel sociaal persoontje  die er altijd in slaagde wat leven in ons Leuvense huishouden te brengen. Ze had een geweldige lach en glimlach waarvan iedereen, ook my dark and twisty self, weer happy van werd.

Ik herinner mij nog de vele avonden dat de dames van het kot gezamelijk de keuken bezetten en ons bescheiden kookplaatje lustig het eten opwarmde terwijl er werd geklaagd dat er wéér iemand met de kleine lepeltjes is gaan lopen of dat er één van ons geen zin had in afwassen wat er meestal toe leidde dat diezelfde persoon wat bestek van Sophie leende want die had toch messen en vorken met hopen. En de laatste examenperiodes waarbij Sophie en ik op Elisabeth haar kamer gingen studeren want we hadden alledrie wel wat morele steun van elkaar nodig om die dikke (en soms toch wel niet zo interessante) cursussen te studeren. Uiteraard mondde dat wel eens uit tot een avondje hilariteiten in plaats van stille studieperiodes. Ik herinner mij nog heel levendig hoe wij met z’n drietjes in het Limburgs tegen elkaar begonnen te praten (de reden waarom ontsnapt mij even maar die doet er ook echt niet toe) met heel wat lachbuien als gevolg.

Naast een vriendin was Sophie ook een beetje de oudere zus die ik nooit heb gehad. Ik ben op kot altijd de jongste geweest en ook al scheelde ik maar 1 of enkele jaren met mijn kotgenootjes, de wijze raad die ik van onder andere Lenthe, Linda en natuurlijk van Sophie kreeg over bijvoorbeeld die grote angstaanjagende thesis hebben mij heel wat geholpen. Ze was ook één van de weinige mensen die ik ken die de waarheid zegt in plaats van een leugentje om bestwil. Als Sophie zij dat je gat niet te dik was in die rok dan kon je zeker zijn dat het ook effectief zo is. Nu voelt het alsof ik niet enkel een vriendin maar ook één van mijn zusjes kwijt ben.

Ik zou hier nog meer herinneringen kunnen ophalen maar ik vrees dat ik dan enkele dagen en een extra doos zakdoekjes nodig heb. Ik wil bij deze gewoon een beetje verdriet van mij afschrijven (en misschien heeft iemand anders er ook iets aan) want Sophie, meisje, ik mis je heel erg en hoop dat je nu ergens in den hemel als een engeltje rijstpap zit te eten met een gouden lepeltje…of zoiets…

Ik wou dat ik je nog één keer kon
horen lachen
‘dag buurman!’ horen zeggen tegen Vincent
horen kibbelen met Lieven terwijl jullie oxo op een sudoku-kadertje aan het spelen zijn
“mimimimimi!” geluidjes horen maken
horen zingen want je had een geweldige stem en dan bij voorkeur één van je lievelingsnummers:

Drag ’n drop Robyn

Ik geef toe, ik schrijf eigenlijk maar weinig over mijn opleiding. Waarom ik dat doe weet ik eigenlijk niet, misschien omdat ik na de lesuren meer goesting heb om meer luchtige schrijfsels neer te pennen, misschien omdat ik niet goed weet wat ik kan schrijven zonder in technicaliteiten te vervallen of is het eerder dat ik het gevoel heb dat waar ik op vlak van webdesign kan over schrijven eigenlijk al gekend is onder webdesigners (misschien dat mijn perceptie hierop wel wat fout is, je krijgt namelijk nogal rap een vertekend beeld als je tussen een hoop nerds en geeks zit)?

Anywho, dit wou ik toch wel even meegeven omdat het gewoon zo een geweldig idee is. Uw aller Lievil had zin in wat nieuwe muziek exploraties en besloot eens rond te snuisteren op enkele muziekblogs alwaar ze een linkje vond naar een nieuwe collaboratie tussen Röyksopp en Robyn. Laten dat nu juist twee van uw aller Lievils favoriete muziekmakers zijn. Zodoende klikten we lustig verder naar de website van het hierboven genoemde Zweedse roodborstje. En wat vonden we daar? Een website met een volledig draggable content, van interactiviteit gesproken noem ik dat!

Tijdens het vorige semester hebben mijn klasgenoten en ik een introductie tot jquery UI (UI = user interface) gekregen alwaar onze docent webdesign ons een typisch voorbeeld van een drag, en ook droppable, toepassing liet maken: het winkelkarretje en winkelartikelen. De meesten zullen wel weten waar ik het over heb: men neme wat men kopen wille en slepe het naar de winkelkar en poof! je aankoop zit in het winkelkarretje! Een meer rudimentair voorbeeld vind je op de site van jQuery UI (alwaar men ook de nodige documentatie vindt om zelf met deze programmeertaal aan de slag te gaan).

Behalve bovengenoemde voorbeeld van het winkelkarretje kon ik zelf niet meteen op andere voorbeelden komen van een toepassing van draggable en droppable items. Tot ik de site van Robyn zag. Als voorbeeld onderstaande screenshots van Robyn.com. Ieder contentvenster kan daarenboven groter of kleiner gemaakt worden, zie het blogvenster dat in de tweede screenshot links bovenaan staat.

robyn.com screenshot1

robyn.com screenshot2

One shot man

Op een goede dag struinde uw aller Lievil al youtubend langs een advertentie voor Old Spice.


Old Spice is niet zo gekend hier maar voor de inwoners van de US of A  is het één van de meest gekende “mannenzeepjes en dergelijken”. Het filmpje draagt de titel ‘The man your man could be’ en komt er ruwweg op neer dat een acteur waar menig vrouwen wel een date zou willen Old Spice aanprijst met de boodschap: uw vent mag er dan niet zo lekker uitzien als mij maar hij kan wel zo lekker ruiken als mij. Ik vind het een beetje de Mac vs. PC reclame voor male grooming products (vergeet vooral niet de drie laatste woorden met een posh Brits accent op te zeggen).

Als je het filmpje op zich al amusant vond, dan vind je de werkwijze waarschijnlijk even amusant: Men neme één Don Juan, een badkamer, een jacht en een paard. Men laat de Don Juan van dienst zichvan de badkamer naar de boot naar de edele viervoeter verplaatsen in 1 take. U hoort leest het goed: 1 enkele take. Geen special effects of greenscreenerij, meneer Juan stapt uit het douchedecor, het douchedecor wordt d.m.v. een kraan weggetrokken, daar verschijnt het ik-ben-stinkend-rijk-en-op-zee-decor, ’s mans handdoek maakt plaats voor een trui over de schouders die dankzij ijzerdraad in de juiste plooi op mister Juan zijn gespierde schouders valt. De hand met diamanten is een valse arm en hand vernuftig verborgen door de camerahoek, Juan neemt plaats op een stoeltje dat op slinkse wijze wordt vervangen door een paard. Maar hoort u vooral van de makers zelf hoe de reclamespot tot stand kwam. Het wordt pas interessant vanaf 4min22.

Alice in 3D

Afgelopen week was het druk, maar om Alice in wonderland te zien heeft uw aller Lievil het natuurlijk nooit te druk. Om er een recensie over te schrijven natuurlijk dan weer wel. Maar bij deze : Alice Alice! You’ll love her!

En nu wat gedetailleerder. Laat ik om te beginnen zeggen dat het de eerste keer is dat ik in de cinema met zo’n 3D brilletje op mijn snuiterd heb gezeten. And let my tell you, it was no fun, no fun at all. Het helpt namelijk niet dat ik zelf al een bril draag, en hem niet dragen is geen optie gezien ik dan zo blind ben als een mol. Ik heb mij ooit eens aan lenzen gewaagd maar gezien ik eigenlijk vies ben van in mijn eigen ogen te porren en ik bovendien over een geweldig goede knipperreflex blijk te beschikken (aldus de opticien die een halfuur nodig had om die lenzen in mijn ogen te douwen), hou ik het toch maar op de bril. Bijgevolg hield ik de gehele tijd de 3D bril voor mijn ogen vast want 2 brillen op mijn poezelige neusje is er één teveel.

Het 3D aspect vond ik wel een leukigheidje, maar een echte noodzaak vond ik het niet, ik vond het eerlijk gezegd wel wat afleidend. Ik werd zo afgeleid door diepteverschillen in het decor (oooh! shiny stuff!) dat ik soms het gehele plaatje niet in één oogwenk kon waarnemen.
De film zelf vond ik persoonlijk wat snel gaan, personages mochten gerust wat meer uitgediept worden en het verhaal mocht zeker wat minder snel aan elkaar gebreid worden. Persoonlijk vond ik dat de achtergrond van de hoofdpersonages voldoende aangehaald werd om het verhaal op gang te krijgen maar ze mochten zeker meer uitgediept worden om de film wat meer inhoudelijke diepte te geven. Maar aan de andere kant zou het uitleggen van waarom zulke personages zijn zoals ze zijn in strijd zijn met het hele idee van wonderland. Als je me snapt.
Het verhaal kon zeker minder snel verteld worden, ik zat achteraf met een gevoel van Alice viel door het konijnenhol en veranderde in Joan of Arc. Het ging een beetje teveel aan sneltreinvaart voor mij.

De acteerprestaties waren echt geweldig. Johnny Depp was, uiteraard, een geweldige Mad Hatter, Helena Bonham Carter zette een schitterende rotverwende tirranieke Red Queen neer en Anne Hathaway schitterde als de White Queen (let u hierbij vooral op de Nigella Lawson geïnspireerde scene in de keuken). Mia Wasikowska staat als niewkomer niet mis in deze sterrencast maar haar acteerprestaties werden spijtig genoeg een beetje overtroffen door de acteerprestaties van Depp en Bonham Carter als zij met één van dezen een scene speelde. Toch zie ik wel dat ze een goede keuze was voor de rol van Alice, ze heeft een zekere je ne sais quoi dat ik ook terugvind in dames als Cate Blanchett en Tilda Swinton.

Al bij al vond ik dat Burton’s Alice een prachtige film and it left me craving for more. Het is zeker één van de films die ik meer dan één keer wil zien. Hoewel dat laatste niet verwonderlijk is, gezien ik dat meestal wel heb bij Burton films. En hierbij heb ik nog drie dingen te zeggen: Alan Rickman maakt een coole rups. Woord van de dag: fudderwhacking! En quote van de dag: You’ve lost your muchness.

Alice is coming to town!

Vandaag is een heugelijke dag. Een uiterst heugelijke dag, laat dat duidelijk zijn. En dan wel door de opheffing van de boycot van Burton’s Alice in wonderland. Lees het artikel hier.

Dit maakt mijn dag echt goed, maar dan ook écht. Om u even een mental image te geven, de wederhelft was getuige van uw aller Lievil doing this:

Eerder op de dag ben ik dankzij goede vriend Timothy op een website gestoten die alle cinema’s in België aanduidt die Alice niet boycotten (boycotden, boycodden, Verleden Tijd van boycotten?). Wilt u dus een kleine bioscoop steunen voor het niet volgen van de boycot of u  kijkt liever in een kleinere bioscoop (omdat u bijvoorbeeld de zaal helemaal tot uzelf wilt houden), dan volgt u best deze link

Anywho….*victorydance*

Update:

Nog eventjes dit filmpje meegeven, gewoon omdat ik het mooi vind (en ja ik ben alice verslaafd)

slo-mo speedy camera

Enkele blogposts geleden heeft u het filmpje kunnen zien rond het gebruik van green screens in televisieseries door Stargate Studios.

De mensen van Stargate Studios hebben nog een aantal promo filmpjes, waarvan uw aller Lievil deze rond de high speed camera wel een leukigheidje vindt. High speed camera’s zijn filmcamera’s die zowel worden gebruikt in de filmwereld als in de wetenschap. Deze bewegende-beeldjes-makers nemen namelijk beweging in slowmotion op, hence the use in science, denk maar aan crash test dummies die in slowmotion tegen een muur knallen of een kolibri die ter plaatse blijft zweven.
Het filmpje van Stargate Studios bevat enkele typische slo-mo beelden type smijt-iets-in-het-water  maar ook smijt-iemand-in-het-(zwembad)water. Het leukste beeld vind ik die van de kapot springende gloeilamp:

De Vlaamsche televisiewereld heeft ook één van de meer briljante slowmotionfilmpjes gemaakt met de highspeed cam, namelijk het introfilmpje van de lichtjes geweldige serie Van vlees en bloed. Vlees zag er nog nooit zo sensueel uit (mraaauw! vleesje!):

Boycot de Boycot!!!

Degenen die mij kennen zullen al wel weten over welke boycot ik het heb: De cinema’s die Burton’s Alice in wonderland willen boycotten wegens Disney’s geldwolverij. ik heb er lang over getwijfeld of ik hierover wel zou bloggen, gezien uw aller Lievil twee dagen geleden een rothumeur kreeg van het hierboven gelinkte artikel (en ik had nog zo’n fijn dagje) en er, tot het groot jolijt van de wederhelft -not-, niet kon laten er de hele avond over te grommelen. Johnny Depp drukt mijn humeur over dit onderwerp wel heel goed uit op onderstaande foto:

Laten we eventjes kijken naar de redenen waarom Disney de dvdrelease van Alice in wonderland wilt vervroegen. Volgens “tha house of Mickey Mouse” (of althans volgens sommige maatpakken aldaar) zou een vervroegde dvdrelease helpen om piraterij tegen te gaan. “WTF?!” is het eerste wat door mijn eierkopje zoemde bij zulk een bewering, me thinks dat de illegale downloads juist zouden verhogen, gezien iedereen die illegaal download toch wacht tot de dvd-rip, right? Wie kijkt er tegenwoordig nog naar een illegale camversie? Het beeld is slecht, onscherp, het geluid is niet bepaald je dat enzovoorts. Met andere woorden: hoe sneller de dvd er is, hoe sneller hij illegaal op het net zal staan, me dunkt.
Andere reden van Disney: het gaat slecht met de dvd verkoop dus termijn vervroegen = meer verkopen = betere inkomsten. Ben ik toch niet zo zeker van… De bioscoop is toch hét promotiemiddel bij uitstek om je film te verkopen? Je laat de film eerst in volle glorie op groot scherm zien zodat ieder detail waar de filmcrew zo hard voor gezwoegd heeft zichtbaar is, het geluid vliegt langs je oren van alle kanten zodat je je midden in de actie waant (de eerste die hier begint te lullen over de film downloaden en dan door de projector jagen en een surround sound syteem thuis krijgt een virtuele mep van mij, tenzij de persoon in kwestie een kast van een villa heeft waar er plaats is voor een aparte cinemakamer…en een technisch hoogstandje qua projector). Er wordt trouwens voldoende reclame gemaakt rond dvdreleases om mensen eraan te herinneren dat ze die bepaalde film wel leuk vonden.

Off with their heads!

Dus kort gezegd, ik versta het standpunt van de bioscopen volledig. Maar toch vind ik dat ze hier in hun eigen beschimmelde tenen schieten. Alice komt namelijk uit in 3D en laat dat nu juist de techniek zijn waarmee bioscopen juist een meerwaarde kunnen bieden voor de filmkijker. Ik, en velen met mij, willen deze film juist ab-so-luut in de cinema gaan bezichtigen omwille van het 3D-aspect. Deze film is, na Avatar, het meest verwachte 3D-project in de filmbusiness van de afgelopen 2 jaar. Dit is de film die mensen uit hun luie zetel naar de cinema zal lokken. En deze gaan ze dus boycotten. Me thinks cinema has gone crazy in the coconut. Nu de cinemacomplexen in Groot-Britannië de boycot hebben opgeheven ben ik er serieus over aan het nadenken om eventjes een citytripje naar Londen te plannen just to see the movie, mochten de leden van het FCB (belgische cinema federatie) voet bij stuk houden.

Mocht er iemand een bioscoop kennen die niet tot het FCB behoort en de film wel zal draaien. Please comment.

Bij deze nog wat filmmateriaal van de persconferentie in Londen:

Update: In mijn gegrommel het doel van deze blogpost vergeten, namelijk de facebookpagina rond “boycot the boycot:I want to see Burton’s ALICE IN WONDERLAND in the CINEMA!”. De link vindt u alhier, wordt lid of wordt vierkantje!
En bij deze weten we dan wie de facebookpagina heeft opgericht